Vandaag was het een hele spannende dag, wekenlang hebben we er naar uitgekeken en dan opeens is het zover. Thuis tot op de tanden bewapend wat betreft speeltjes, eten, kattebak, mandje maar het lijdend voorwerp ontbrak nog. Vanmorgen om 10.00 uur stonden we bij de fokkers, Miriam en Michel voor de deur en na twee bakken koffie, geknuffel met de andere dieren, het bespreken van het contract en het betalen was ze echt definitief van ons. Het voelde wel een beetje vervelend om haar weg te halen bij haar moeder, broertjes en zusjes en de rest van de dierenfamilie maar dat schijnen ze na een paar dagen wel te zijn vergeten. Onderweg van Hellevoetsluis naar ons, toch ruim 40km, liet ze goed van zich horen, dat er uit zo'n beestje zoveel geluid kan komen. Eenmaal thuis hebben we haar met reismandje dicht binnen gezet, Tommie en Sita kwamen meteen kijken. Dat was dus meteen blazen, meer van Caya haar kant dan van die theemutsen van ons. Sita blies maar even terug want die kon het natuurlijk niet op zich laten zitten en verdween naar boven. Tommie gaf niet zo snel op en bleef op een afstandje naar haar kijken. Helaas...mocht niet baten, ze bleef in zo'n bui van "waag het niet in mijn buurt te komen rood monster" Vervolgens heeft ze ruim vier uur liggen slapen, lekker gegeten, gedronken, gespeeld en haar eerste toiletbezoek heeft ze ook al gehad. We gaan zo de eerste nacht in, kijken hoe dat gaat, slaap vannacht maar op de bank, ken mezelf...doe anders geen oog dicht.
Muts, ga gewoon lekker naar bed, alles regelt zich van zelf wel, na ongeveer 2 dagen is alles oke. Ze moeten het met zijn 3tjes uitzoeken, kan je toch niks aandoen.
FOTOOS !!!!!!
Alsjeblieft :-)