Archieven van november 2006

Gisteren ben ik weer wezen aqua-spinnen, de vorige keer was het vermoeiend maar goed vol te houden, ik ging dus zeer positief het zwembad in, nu wel met stevige sportschoenen om pijn aan de voeten te voorkomen.

Frederique, onze lerares, was vanavond wel aanwezig maar zou niet de les geven, hiervoor had ze een stagiair uitgekozen die net klaar was met zijn sportopleiding, een jonge god van een jaar of 22 met een afgetraind lichaam. Vol enthousiasme begonnen we de les, na een half uurtje waren er drie dames afgehaakt want onze jonge god veranderde in een jonge duivel. Meneer had bedacht dat het wel erg leuk zou zijn om met gewichtjes te gaan werken, 2 om de benen en 2 om de armen met klitteband. Vervolgens mochten we ook heel lang staande trappen en tijdens het staan moesten we ook nog eens versneller en vetragen dus dan ga je de bovenbenen goed voelen.

Een vol uur lang heeft hij ons gemarteld maar ik kan als trotse dame zeggen dat ik het ondanks het gevoel "ik kap er mee" vol heb gehouden. Ik geef niet toe! Terug naar huis was het afzien want het is maar een klein stukje maar toch, als je al moe bent pfff.... eenmaal thuis lekker op de bank neergeploft :-) sporten is lekker!! (dat ik dit ooit nog eens zou zeggen)

Volgende week weer

Gisteren een ongelukje gehad met een horloge van Breil, ik hoor de vraagtekens dus zal het meteen uitleggen. Ik moest even naar het winkeltje op de begane grond en samen met mij stapte ook collega Ben in de lift, die ging naar huis en trok zijn jas nogal wild aan waardoor er een gedeelte van zijn jas tegen mijn gezicht aankwam. Ben is nogal een pestkop dus ik gaf hem een tik op zijn arm..auw....daar zat dus een stalen vierkante horlogekast verborgen die recht op mijn spier terecht kwam. Resultaat is dus dat ik nu met een blauwe dikke hand dit bericht zit te tikken.

Ze zeggen niet voor niets Don't touch my Breil

Toen ik vanmiddag met de bus naar huis ging en bijna thuis was reden we opeens in straten die niet verlicht waren, dacht er nog niet over na dat er iets mis zou kunnen zijn met de stroom. Eenmaal bij de voordeur werden deze vermoedens een stuk sterker want ik zag in alle huizen kaarsjes branden. Mart was op dat moment niet huis want die was zijn auto naar de dealer brengen voor de laatste herstelwerkzaamheden dus ik ben half struikelend en zo blind als een mol op zoek gegaan naar kaarsen. Het is echt vervelend als je geen stroom hebt want niets doet het meer, aan de andere kant het het toch wel wat, toen Mart eenmaal thuis was hebben we ons dus maar bezig gehouden met een gezelschapsspelletje, weer eens iets anders dan tv kijken :-) We gaan vanaf nu dus wekelijks doen of de stroom niet meer werkt.....

In de periode van 16 tot 20 jaar ging ik gemiddeld drie keer per week stappen, elke donderdag vrijdag en zaterdag was ik van de partij. Hoe moe ik soms ook was, overslaan deed ik liever niet want stel je nou voor dat die ene leuke jongen en zou zijn en ik niet. Dus in die jaren heb ik heel wat discotheken, kroegen en clubs gezien en eerlijkheidsgehalve ben ik op weinig van die avonden nuchter thuis gekomen. Mijn moeder heeft me zelfs een lampje gegeven om aan mijn sleutelbos te hangen, wat had dat voor nut? Nou dronken mensen en een sleutelgat vinden is niet echt een goede combinatie, lang leven het lampje wat vooral eigen belang is geweest want om nou een uur lang naar gemorrel aan de deur te moeten luisteren.

Tot hier mijn inleiding want ik merk nu bijna 10 jaar later dat mijn lijf en hoofd iets anders reageert op dit soort uitspattingen, mijn hemel, ik word oud! Gisteren ben ik met een aantal collega's naar Utrecht geweest om lekker uit eten te gaan. Bij dat eten heb ik rose zitten drinken en dat smaakte...erg goed zelfs. Het restaurant waar we zijn geweest heet "De Beleving" en is erg geschikt voor grotere groepen. Er word live gezongen en op de piano gespeeld en dan niet een amateuristisch deuntje maar echt goed en zuiver. De meiden en jongens die in de bediening lopen en zingen kunnen makkelijk mee doen aan de X-Factor.

Al met al hebben we tot middernacht in het restaurant gezeten, erg goed gegeten, had zelf carpaccio zoals hij behoort te zijn dus op kamertemperatuur en mooi rood van kleur, als hoofdgerecht victoriabaarsfilet met groenten en verse pasta en als toetje een kop koffie met amaretto. Erg lekker allemaal.

Nu is het zondagmiddag en ik verkeer in niet al te beste toestand, het is mistig in mijn hoofd en alles wat ik doe gaat traag, hoofdpijn heb ik niet maar ik merk wel dat dit soort avonden niet teveel voor moeten komen. Volgende maand nog een etentje ter ere van het afscheid van een andere collega en dan tot 2007 even niets meer hoor.

Pfff....

Jawel lieve mensen, deze dame gaat vanavond waterfietsen en dan niet in een meer of op zee maar in het zwembad, ik hoor jullie denken "wat is daar nou leuk of sportief aan?" Zal het even goed toelichten. In ons zwembad in Zwijndrecht wordt er sinds kort aqua spinning gegeven en dat is ongeveer te vergelijken met het spinnen op het droge wat Willem twee keer per week doet. Grote verschil is dus dat deze fietsen in het water staan en de fietsen worden niet alleen gebruikt om op te fietsen maar ook om oefeningen op te doen (buik, borst en armspieren). Ben om eerlijk te zijn niet zo'n sportief aangelegd tiepje maar daar moet op den duur toch verandering in gaan komen, ben tenslotte ook "al" bijna 30, het verval gaat langzaam maar zeker toch zijn intrede doen :-)

Vanavond om 19.00 uur ga ik een uur lang mijn best doen om sportief bezig te zijn en morgen...tsja...morgen
ga ik proberen om uit bed te komen....met heel veel spierpijn!!

An..1 ding we gaan gewoon dansen hoor, dus wees niet bang, het komt goed..

hoop ik

Zoals inmiddels wel bekend is foto's maken een zeer grote hobby en vooral het maken van dierenfoto's. In Nederland heb je buiten de koeien, schapen, geiten, kippen en diverse gevleugelde dieren weinig exotisch rondlopen.

Daarom is een dagje dierentuin altijd erg leuk en dat doe ik dan niet alleen maar samen met mijn grote vriend Willem. Vandaag was het dus weer zo'n dag dat we gewapend met onze cameratas naar Ouwehand gingen, lekker vroeg van huis want hoe vroeger hoe minder druk. Dit bleek deze keer zeker het geval te zijn want behalve een kudde kinderen die schoolreisje hadden en wat ander mensenspul was het erg rustig in het park. We waren zelfs als eerste binnen, leuk om de dieren wakker te zien worden en vooral heel fit te zien.

Het leeuweverblijf was onze eerste fotostop. Die stop bleek langer te duren dan gepland want Willem zijn trouwring gleed pardoes van zijn vinger en viel tussen de planken van het verblijf. Tsja...wat nu... ik zag twee mensen van het park voorbij lopen dus ik rende er naar toe en sprak de volgende tekst uit "meneer, de trouwring van mijn vriend is tussen die gleuf daar gevallen" Dat was dus echt op zijn Esthers. Er zou iemand komen van de technische dienst maar dat kon nog wel een half uurtje gaan duren.

Ben op mijn gemak naar het mandrilverblijf gelopen want dat zijn echt geweldige beesten, vooral het grote stoere mannetje is favoriet. Hij kwam naar buiten en ging op zijn gemak op een balk zitten, greep vervolgens zijn brandslang en ging daar lekker mee zitten spelen zonder blikken of blozen. Na een paar seconden was het brandje spreekwoordelijk geblust en liet mij zwaar geschokt achter....wat een lef zeg om dat vlak voor mijn neus te gaan zitten doen, zonder te knipperen met zijn ogen, echt schaamteloos.

De ring van Willem was inmiddels terecht en we zijn verder ons rondje park gaan doen, erg veel gezien, erg veel gelachen en veel foto's gemaakt maar toch...de mandril heeft nog de meeste indruk gemaakt.