Vanmorgen scheen het zonnetje en ik had opeens zin om naar de dierentuin te gaan, lekker foto's maken en dan vooral van de welpjes die nu in Blijdorp te bewonderen zijn. Ben om 11 uur
weg gegaan en om 11.40 uur was ik er al, openbaar vervoer kan zo snel zijn. Het was redelijk druk in de tuin, jammer genoeg ging het zonnetje vrij snel weg maar ik heb nog wel een paar mooie foto's kunnen maken van de dwergpanda. De welpjes waren erg leuk om te zien spelen en uit te zoeken waar ze allemaal op en af konden, dan zijn het net kleine katjes als je zo bezig ziet.
Heb ruim vijf uur rondgelopen dus was best wel moe en zwaar verkleumd toen ik thuis kwam, Mart was zo lief om me op te halen bij het station. Eenmaal thuis patatjes gegeten en toen moest Mart nog even naar de vrachtwagen om iets op te halen, hij wilde met mijn fiets gaan dus vroeg naar de sleutels...en die waren dus weg, echt nergens te vinden!! Bedacht me opeens dat ze dan in de dierentuin kwijt waren geraakt, kon niet anders. Ik besloot de volgende dag maar te gaan bellen om te vragen of er iemand sleutels had afgegeven bij de gevonden voorwerpen.
De volgende ochtend liep ik het kamertje in waar mijn boekenkast staat en raad eens wat daar lag? Juist mijn sleutels samen met een leeg kopje en mijn lippencreme. Wat is er gebeurt?
1. toen ik thuiskwam ben ik naar boven gegaan, heb mijn fototas leeggeruimd, sleutels en lippencreme zaten in het voorvakje, vervolgens wilde ik dit samen met het lege koffiekopje wat naast de pc stond naar beneden brengen.
2. op weg naar de trap zag ik dat de etensbakjes van de katten leeg waren dus ik bedacht me dat het praktisch zou zijn om die meteen even te vullen en dan naar beneden te lopen.
3. kopje, sleutels en creme "even" in de kast gezet, bakjes gevuld en vervolgens weggelopen
4. na het eten compleet vergeten dat de spullen nog in de kast lagen
5. conclusie, vaste plekken om je spullen op te bergen zijn soms niet handig want als het daar niet ligt weet je zeker dat het het kwijt is, kijk maar naar mij.
Oh ja, voordat er zo mensen gaan roepen "wat ben je toch ook een doos he!"
Ja dat weet ik maar altijd perfect zijn gaat zo vervelen :-)
Leuk he die leeuwtjes, op een gegeven moment ben ik maar achteruit gaan staan, want ik kreeg trappelende voetjes en zo op mijn schouder en hoofd. Het was veel te druk.
Wat de sleutels betreft hebben wij dat ook, alles heeft een vaste plaats, ergens anders neerleggen en dan helemaal in paniek gaan zoeken. Maar bij ons gebeurd dat niet zo veel want wij zijn bijna perfect.
Oh PS
Een goede foto van het stel, je ziet nog net de pluim over de kop van de andere gaan.
Moet even bekennen dat deze foto keurig netjes van de site van blijdorp komt, wil dus niet gaan pronken met de mooie foto van iemand anders hihi. Het was inderdaad heel erg druk en vooral die kinderen zijn dan best irritant die voor je neus staan te springen, net als je een foto maakt.
Ben blij dat ook bij jou de jaren gaan tellen.
Welkom bij de club van briefjes plakken
Waarom heb ik nu het idee dat je me gaat plagen met mijn bijna 30 zijn?