Soms hoor je verhalen waarvan je denkt "dit moet ik delen" Vanmorgen was zo'n moment, mijn collega Frank vertelde me een verhaal wat je bijna een mop kan noemen.
Frank had in zijn schuur een klein fietsje met zijwieltjes staan die nog van zijn dochter was geweest, het fietje was inmiddels 8 jaar oud en werdt niet meer gebruikt en aangezien het nog in zeer goede staat verkeerde besloot hij de fiets op marktplaats te zetten, verkoopprijs € 15.
Op een gegeven moment kreeg Frank een mail met de tekst "Iek wil fiets." Hij stuurde een bericht terug met de melding "dat is heel fijn, je kan op marktplaats bieden" Er kwam weer een mail terug "Iek geef 10 euro" Frank bleef rustig en mailde terug "doe er vijf bij en hij is van jou" Weer een mail terug van de koper met "ies goed" De afhaaldatum werdt geprikt maar op die dag geen koper. Frank belde en koper zei "iek weet niet waar jij woont" Inmiddels al een beetje minder geduldig opnieuw een datum afgesproken, op die dag belde koper met de melding dat het niet uitkwam, drie keer is scheeprecht, dus nog een keer afgesproken, gisteren om 13.00 uur, dit is nog een keer gewijzigd naar 16.00 uur.
Uiteindelijk stond de koper voor deur, hij had zijn vrouw gestuurd en die gaf met een grote glimlach € 5. Ze hadden dus begrepen dat Frank met zijn zin "doe er vijf bij" € 5 bedoelde
in plaats van €15. Na enige uitleg begreep de vrouw het en gaf het geld. Naast de vrouw stond een jongen van 1.50m en voor hem was het fietsje dus bedoelt want hij moest nog leren fietsen.
Zal nog lastig worden op een fiets speciaal gemaakt voor 0-4jarigen maar goed, klant is koning.
Iek ook een andere cabrio, Iek wel wil bieden, maar Iek niet te veel, vertel maar waar je woont en Iek kom hem wel even halen.
Iek laat niet mijn naam en adres achter hoor