Vreemde titel hoor ik jullie denken, begrijpelijke gedachte maar na het lezen van dit stukje totaal begrijpelijk.
Mart moest gisteren, zoals gewoonlijk, meubels afleveren en stond, zoals gewoonlijk, met zijn vrachtwagen voor de deur van de klant en er konden, zoals gewoonlijk, geen andere mensen langs met hun auto. Dat is lastig en vooral als je haast hebt maar Mart moet ook zijn werk doen en kilometers verderop gaan staan en je rug breken met een driezitter of vitrinekast is ook niet de bedoeling. In ieder geval kwam er autootje aan met twee oude mensjes erin, de volgende dialoog volgde (de M staat voor Mart en de O staat voor oude dame)
O: kan die wagen niet even opzij, wij moeten er langs
M: mevrouw, ik ben over tien minuutjes klaar
O: daar kunnen we niet op wachten, die wagen moet weg
M: mevrouw, u moet toch echt even geduld hebben, er is geen andere plek voor de wagen
O: u bent brutaal
M: ik ben niet brutaal, ik moet gewoon mijn werk doen daar moet u begrip voor hebben
O: wij hebben boodschappen bij ons en daar zitten diepvriesproducten bij, die gaan nu ontdooien en wij wonen hier 5 minuten lopen vandaan
M: van 5 minuten lopen is nog nooit iemand dood gegaan
O: (heel boos) Ik ga het bedrijf bellen waar u werkt (ze begon het tel.nummer op de wagen op te lezen)
M: als u even wacht krijgt u een kaartje van me dan hoeft u het nummer niet te onthouden, u wordt ook al een dagje ouder
De man van de vrouw: kom maar, die man spreekt geen Nederlands
M: Nee ik spreek geen Nederlands, wat sagen Sie? Ik zou maar snel gaan lopen want anders ontdooien de dieprvriesproducten
De oude mensen stapten grommend de auto weer in
Mart reed na het afleveren van de spullen langs de auto en zei nog even:
"heel erg bedankt voor het geduld"
Zucht...wat een mannetje is het toch ook he!

Ja, dat is nou mijn zoon, gelijk heeft ie.