Archieven van juli 2007

Na die laatste week dS+V was ik hard toe aan veel ontspanning, nou dat is wel gelukt! Vrijdag heel de dag met An in Leiden geweest om te winkelen, was erg gezellig, het begon al goed met een pannenkoek als lunch, vervolgens een paar uur winkelen en aan het einde van de middag op een terras gaan zitten met...natuurlijk..rose!! We hadden er allebei twee op en toen bedacht ik me dat een derde ook wel lekker zou zijn. An was al een beetje wazig aan het worden en zei 'ik moet straks ook nog fietsen'. Had op dat moment last van plaatselijke doofheid dus ik bestelde toch die derde maar, An legde zich snel bij deze beslissing neer en gooide de derde vrij rap naar binnen. Met alle gevolgen van dien want na die derde waren we behoorlijk vervelend, An zegt al snel wat ze van iets vind maar nu helemaal, een paar mensen weten nu ook dat hun kleding qua kleur niet helemaal modieus is.

We hadden inmiddels ontzettende trek gekregen en hoewel ik van plan was thuis te eten hebben we maar een patatje gehaald. Tijdens het eten keek An verlangend naar de lollies en riep tegen de jongen achter de balie dat ze wel een lollie wilde. Hij bleef erg serieus en zei "dat kan, ze kosten 50 eurocent per stuk" Daar ging ze niet mee akkoord dus ze vroeg of ze hem niet gratis kon krijgen en zette daarbij haar allerliefste glimlach op. De glimlach van An werkt want hij hapte meteen en zei 'wat voor smaak wil je hebben?' Ik ging de lollie halen en de jongen vroeg of ik er ook eentje wilde, tsja, als hij zo aandrong kon ik geen nee zeggen.

Op weg naar het station, ja we waren met de trein, hebben we de lollie weggewerkt en gelukkig kwam de trein vrij snel aan zodat we niet nog een half uur op een bankje hoefden te zitten, eenmaal op RotterdamCentraal An op de metro gezet en vervolgens zelf met de trein naar huis gegaan, het was echt een superleuke dag!

Zaterdag ging al dat leuke gewoon door want we zijn met An en Jef naar het Tikibad in Duinrell geweest, de laatste keer was zeker 10 jaar terug dus we vonden het wel humor om dat weer eens mee te maken. Je merkt nu trouwens wel dat de leeftijd een rol gaat spelen want ik kan me niet meer herinneren dat ik de laatste keer ook zoveel spierpijn had. We hebben ruim drie uur lang trappen gelopen om bij de hoogste glijbanen te komen, met rubberen banden gesleept omdat er een glijbaan bij was waarbij het verplicht was om in een band te gaan zitten, in een glijbaan terecht gekomen die uitkwam in een trechter waarin je heel veel rondjes draaide net zolang tot je bij het gat was en vervolgens een meter of twee naar beneden viel. Daar ging het bij An trouwens goed fout want ze kwam met haar hoofd op de rand terecht dus dat deed wel even zeer, gelukkig geen bloed of zo maar wel een behoorlijk pijnlijk. De heren veranderden langzaam maar zeker in een stel 12 jarigen en renden van de ene glijbaan naar de andere, we hebben erg veel lol gehad.

Voordat ik het vergeet moet ik nog wel even vertellen over mijn illegale praktijken, ik heb natuurlijk best wel slechte ogen en in een zwembad heb ik mijn bril niet op dus ik zie sommige bordjes niet zo goed. Dat was dus ook zo bij een grote groene glijbaan, het leek me wel leuk om daar op mijn buik vanaf te gaan, gewoon lekker hersenloos die buis in duiken. Dat was achteraf ook behoorlijk hersenloos want die glijbaan ging hard...erg hard...loeihard! Er zaten allerlei rare bochten in en juist omdat ik recht vooruit ging schoot ik echt alle kanten op, er zat zelfs een kleine afdaling in dus halverwege bedacht ik me al dat dit niet zo slim was. Ik kwam als een soort kanonskogel de glijbaan uitzetten en ja hoor, meteen het fluitje van de badmeester.

Ik kreeg een hele preek dat ik niet op mijn buik mocht. Hij had gelijk maar ik had op dat moment even een hele opstandige bui en zei 'er mag zoveel niet en dit was veel leuker' Hij zei dat het gevaarlijk was waarop ik weer zei 'voor die 14 euro bepaal ik zelf hoe ik een glijbaan in ga' Niet handig maar goed, dwarsliggen is soms zo leuk!

Na al deze waterpret hebben we nog even bij An en Jef gezeten en rond kwart over 1 zijn we naar huis gegaan.

Vandaag ben ik wakker geworden met spierpijn, blauwe plekken op mijn rug en ik voel me behoorlijk gaar maar het was het wel waard!

De laatste maand heb ik naar 26 juli toe zitten leven en nu is het 26 juli en zit ik hier met een zwaar onderbuikgevoel. Ja mensen, het is mijn eigen keuze geweest om weg te gaan en ja wat het werk betreft is het zonder meer een goede beslissing maar ik moet zeggen dat het ook wel erg moeilijk is. Negen jaar dS+V, veel ups en downs maar wel een geweldige tijd waarin ik ontzettend veel plezier heb gehad, zoveel plezier dat ik regelmatig zat te huilen van het lachen. Met heel erg veel mensen heb ik een speciale band gekregen, allemaal op hun eigen manier. Ik heb zelfs mensen leren kennen waar ik een hele hechte en bijzondere vriendschap mee heb opgebouwd, een vriendschap die zonder de dS+V niet had bestaan want de ontmoeting was tenslotte hier binnen deze torens. Heb een hoop geleerd en ik zei van de week tegen mijn vader dat ik als een meisje hier binnen ben gekomen en als een vrouw er weer uit ga, niet alleen qua leeftijd maar ook qua ontwikkeling.

Wat ik zelf behoorlijk zwaar vind is het daadwerkelijke afscheid nemen van de mensen, de afgelopen dagen zijn er al een hoop naar me toe gekomen om me gedag te zeggen maar er zijn ook mensen die me lieve berichtjes hebben gestuurd en er is er zelfs eentje bij geweest die me een boekje gaf met spreuken erin over geluk. Vandaag heb ik een tas vol met kleine plantjes gekregen van een collegaatje die ze zelf kweekt, ze steekt hier heel veel tijd in en omdat ze weet dat ik zelf erg van planten en bloemen hou heb ik een tas vol eigen kweek gekregen. Zal er goed voor zorgen :-)

Hou ik mijn achterhoofd dat ik alleen afscheid neem van mijn werkplek en niet van de mensen, maar toch, vreemd blijft het wel.....

We moesten vanavond met Tommie en Caya naar de dierenarts voor de jaarlijkse enting tegen niesziekte en Mart en ik hadden bedacht dat het wel handig zou zijn om ze niet samen de praktijkruimte te laten betreden. Caya is nog erg rustig en lief bij de dierenarts en we wilde haar niet blootstellen aan Tommie de rode tornado die normaal gesproken de boel sloopt als hij een dierenarts ziet. Het is niet voor niets dat er in de computer van de kliniek met grote letters staat aangegeven dat men Tommie niet zonder handschoenen en dekbed kan benaderen, daaronder staat ook nog eens 'is niet te onderzoeken'. Ben zo trots op hem!

Nou Caya ging goed, geen probleem, ze vond het wel best, ze gaf geen kik en liet zich uitgebreid bekijken en aaien, na het prikje draaide madam zich om en wandelde rustig haar mandje weer in.

De tijd was aangebroken om het monster bij de assistente op te halen. Hij maakte nog weinig geluid toen we hem met mandje en al op de behandeltafel zette. De dierenarts was een leuke meid van een jaar of 28 met een hele rustige en zachte stem. Ze besloot haar witte jas uit te trekken want wellicht zou dit helpen om wat angst weg te nemen. De bovenkant van het mandje ging eraf en ze legde haar hand op zijn rug. Wij stonden inmiddels doodsangsten uit want de laatste die dit probeerde hield er een paar aardige wondjes aan over. Wat er vervolgens gebeurde moet de geschiedenisboeken in, Tommie liet zich aaien, wel twee minuten lang, hij liet zich prikken en ging vervolgens redelijk rustig zijn mandje weer in.

Wij stonden met open mond te kijken en hebben onze dierenarts nu benoemd tot kattenfluisteraar of zou het zo zijn dat het gezegde 'hoe ouder hoe gekker' nu werkelijkheid begint te worden?

Op vrijdag werk ik normaal gesproken nooit dus maak ik ook nooit de vrijdagmiddagmeligheid mee (mooi woord voor de scrabble). Ik zat met mijn vrouwelijke collega te geinen over een mannelijke niet onaantrekkelijke collega die hier fijn bij ons op de afdeling zit, hij schijnt nogal populair te zijn bij de dames op nabij gelegen verdiepingen en we zeiden dat we toch wel blij mochten zijn dat hij zo dicht bij ons zat.

De bewuste collega zat te grijnzen van oor tot oor en zei "sorry dames ik heb er maar 1"
Dan vraag je er dus om he! Ik riep "Je weet niets van mij maar volgens mij ben je daar als man zijnde niet echt uniek in hoor"

Dat hij met die opmerking zijn vrouw bedoelde daar dacht ik pas later aan
gniffel

P.s. nee An dit verhaal gaat niet over M :-)

Zoals ik gisteren al vertelde zaten we na het eten nog even lekker met z'n viertjes in de tuin toen we Tommie een beetje raar zagen doen, het leek erop dat hij de tuin als kattenbak ging gebruiken, iets wat hij nog nooit heeft gedaan want hij heeft geleerd dat op zijn bak te doen. Hij bleef vrij lang in die houding zitten, verschoof een paar meter en herhaalde het wonderlijke tafereel. Ik ging kijken maar kon niets ontdekken, we dachten eerst dat het aan zijn leeftijd lag. Hij is inmiddels 9 jaar en in mensenjaren (x7) is hij dus al een zestiger. Op het moment zelf moesten we er zelfs om lachen want het was een vrij komisch gezicht. Dat komische ging er in de loop van de uren wel vanaf want hij bleef het doen, steeds naar de bak gaan, kuiltje graven maar er zonder iets te hebben gedaan weer uitkomen. Hij ging in een hoekje zitten bij mij computer en de hele nacht bleef hij maar rondspoken bij de kattenbak. Vanmorgen was ik het zat en heb op de pc gekeken of ik iets kon vinden. Dacht nog aan verstopping. Maar alle symptomen wezen op een ontsteking aan zijn urinewegen, er stond bij dat haast geboden was. Dus Mart uit bed gehaald en meteen gebeld, we moesten direct komen en achteraf gezien ben ik zo blij dat er internet bestaat en dat ik niet bij die vele mensen behoor die denken "ach, dat zal wel loslopen" Op die manier hebben we al eerder een beestje verloren dus dat zal me niet nog een keer gebeuren.

De diagnose was dus een verstopping in zijn urinewegen en een blaasontsteking, als we hadden gewacht hadden we nu met twee katten verder gemoeten, heel hard maar wel heel waar. Ze hebben zijn urinewegen en blaas schoongemaakt via een katheder, hij heeft medicijnen voor de komende tien dagen en moet op een speciaal dieet. De komende drie dagen moeten we heel goed in de gaten houden of hij weer gaat plassen, zo niet dan moeten we direct terugkomen. Hoop dus van harte dat hij er weer helemaal bovenop gaat komen, die arme jongen had nooit wat maar de laatste tijd is het vallen en opstaan. Beestjes zijn leuk tot ze van alles gaan mankeren..zucht..

Vanmorgen op tijd eruit gegaan om de keuken in te duiken en alles voor te bereiden voor ons etentje met Willem en Yvon, had bedacht Indisch te maken zodat zowel de grote als de kleine eters hun hart op konden halen. Mart kon na al die uien, pepers en knoflook het woord snijden niet meer horen maar hij was nog niet klaar want we moesten ook nog een kilo kip en een kilo rundvlees in stukjes hakken. Al met al een paar uur zoet geweest maar het resultaat was erg lekker en we hebben er met z'n viertjes lekker van zitten smullen. Na het eten was er nog een flesje dessertwijn en voor Mart een stukje taart, de rest zat vol maar de kenners weten hoe gek Mart is op zoetigheid. We hebben daarna nog even een uurtje buiten gezeten en daarna was het voor de Oude Tongenaren tijd om naar huis te gaan want het was vooral voor Yvon weer een behoorlijk lange dag geweest. We hopen dit soort etentjes nog jaren te mogen geven.

Soms vertel ik wel eens iets over Mart zijn werk omdat er soms dingen gebeuren waarvan ik denk ?????????? Gisteren was er dus ook weer zoiets, een Brabantse vrouwelijke klant moest € 399 afrekenen (het is belangrijk te vermelden dat ze uit Brabant kwam want daar hebben ze zuinigheid uitgevonden). Ze betaalde € 400, de volgende dialoog volgde:

Mart "ik heb helaas geen wisselgeld terug" (je mag er nooit van uitgaan dat mensen fooi geven al zou je dat bij 1 euro wel verwachten)
Vrouw "oh en hoe gaan we dat nu oplossen?"
Mart "u kunt ook pinnen als u dat liever wilt?"
Vrouw "ja hoor eens, ik zou jullie die euro wel kunnen schenken maar als dat bij elke klant zo gaat dan loopt het wel heel erg op"
Mart "............................" (geschokt)
Vrouw "weet je wat, ik haal van die 400 euro 50 euro af en dan betaal ik 350 euro contant en dan wil ik graag 49 euro pinnen"
Mart "............................." (totale verbijstering)

En dat zonder enige schaamte...

Mijn directe omgeving weet al een tijdje dat ik op zoek ben naar een nieuwe baan, de afgelopen weken heb ik veel contact gehad met diverse uitzendbureaus en solliciteren begon langzaam maar zeker mijn hobby te worden. Aan deze hobby is nu een einde gekomen want ik ben de trotse eigenaar van een nieuwe werkgever. Zoals hierboven al staat, dS+V wordt Vitae. Om te voorkomen dat ik hier een heel lang verhaal moet schrijven over het hoe/wat/waar van Vitae, hierbij de link naar de site www.vitae.nl

Ik ga hier vanaf 6 augustus beginnen als VIP en dit staat bij Vitae bekend als
Vitae Interim Professional, het mooie van deze functie is dat ik in vaste dienst kom bij Vitae maar wel de afwisseling heb van diverse opdrachtgevers. Ieder jaar krijg ik een opleidingsbudget, er zijn mogelijkheden om bonussen binnen te halen als je genoeg uren draait en het normale salaris is ook goed, ga er in ieder geval op vooruit dus dat is positief.

De mededeling dat ik weg ga is bij een groot deel van de collega's als een bom gevallen, het is fijn om te horen dat men het jammer vind dat ik weg ga maarja, het is hoog tijd dat ik mijn vleugels weer eens ga uitslaan.

Een aantal weken geleden hadden de vier (An, Jef, Mart en ik) kaartjes besteld voor het
SLAM FM feest in Bloemendaal, een groot strandfeest, althans..dat dachten we. Zoals bekend gaat het bij ons nog wel een mis maar dat maakt het ook des te leuker om er hier over te vertellen.

Om 5 uur zouden we richting Bloemendaal gaan, onderweg even snel wat eten en dan lekker feesten. We kwamen op een gegeven moment terecht in een klein dorpje, naam onbekend, met op de hoek een steakhouse. De kaart was enorm dus zijn we daar lekker gaan eten. De mannen en ik aan de spare-ribs en An aan de vis. Op een gegeven moment was het al half 8 en het feest zou om 11 uur al afgelopen zijn. Deze keer geen toetje en snel doorgereden. Eenmaal in Bloemendaal gingen we op zoek naar het feest..dat is al een heel slecht voorteken als je op zoek moet gaan naar een feest. Het bewuste strandfeest was gewoon bij een strandtent waar het hutje mutje vol stond, de muziek niet echt onze stijl was en het drinken zo duur was dat je er niet eens dronken kon worden.

Na een klein uurtje besloten we naar een andere strandtent te gaan, daar was het een stuk gezelliger, niet zo druk, lekkere muziek en normale mensen. Wat versta is onder normale mensen? Bloemendaal staat toch bekend als het Monaco van de Nederlandse kustplaatsen. Daar horen dus ook echt jetset mensen bij en jetset bedragen. Voorbeeldje, voor 18 euro hadden we drie biertjes en een flesje spa blauw, niet leuk meer!

Rond half 12 besloten we maar weer terug naar huis te gaan, een strandfeest is best voor herhaling vatbaar maar de volgende keer zoeken we het wel dichterbij huis. Voor An was het een zware tocht, heen en terug rijden en dan ook weer naar huis, beetje teveel van het goede.
Volgende keer beter