We moesten vanavond met Tommie en Caya naar de dierenarts voor de jaarlijkse enting tegen niesziekte en Mart en ik hadden bedacht dat het wel handig zou zijn om ze niet samen de praktijkruimte te laten betreden. Caya is nog erg rustig en lief bij de dierenarts en we wilde haar niet blootstellen aan Tommie de rode tornado die normaal gesproken de boel sloopt als hij een dierenarts ziet. Het is niet voor niets dat er in de computer van de kliniek met grote letters staat aangegeven dat men Tommie niet zonder handschoenen en dekbed kan benaderen, daaronder staat ook nog eens 'is niet te onderzoeken'. Ben zo trots op hem!
Nou Caya ging goed, geen probleem, ze vond het wel best, ze gaf geen kik en liet zich uitgebreid bekijken en aaien, na het prikje draaide madam zich om en wandelde rustig haar mandje weer in.
De tijd was aangebroken om het monster bij de assistente op te halen. Hij maakte nog weinig geluid toen we hem met mandje en al op de behandeltafel zette. De dierenarts was een leuke meid van een jaar of 28 met een hele rustige en zachte stem. Ze besloot haar witte jas uit te trekken want wellicht zou dit helpen om wat angst weg te nemen. De bovenkant van het mandje ging eraf en ze legde haar hand op zijn rug. Wij stonden inmiddels doodsangsten uit want de laatste die dit probeerde hield er een paar aardige wondjes aan over. Wat er vervolgens gebeurde moet de geschiedenisboeken in, Tommie liet zich aaien, wel twee minuten lang, hij liet zich prikken en ging vervolgens redelijk rustig zijn mandje weer in.
Wij stonden met open mond te kijken en hebben onze dierenarts nu benoemd tot kattenfluisteraar of zou het zo zijn dat het gezegde 'hoe ouder hoe gekker' nu werkelijkheid begint te worden?
Laat een reactie achter