De laatste maand heb ik naar 26 juli toe zitten leven en nu is het 26 juli en zit ik hier met een zwaar onderbuikgevoel. Ja mensen, het is mijn eigen keuze geweest om weg te gaan en ja wat het werk betreft is het zonder meer een goede beslissing maar ik moet zeggen dat het ook wel erg moeilijk is. Negen jaar dS+V, veel ups en downs maar wel een geweldige tijd waarin ik ontzettend veel plezier heb gehad, zoveel plezier dat ik regelmatig zat te huilen van het lachen. Met heel erg veel mensen heb ik een speciale band gekregen, allemaal op hun eigen manier. Ik heb zelfs mensen leren kennen waar ik een hele hechte en bijzondere vriendschap mee heb opgebouwd, een vriendschap die zonder de dS+V niet had bestaan want de ontmoeting was tenslotte hier binnen deze torens. Heb een hoop geleerd en ik zei van de week tegen mijn vader dat ik als een meisje hier binnen ben gekomen en als een vrouw er weer uit ga, niet alleen qua leeftijd maar ook qua ontwikkeling.
Wat ik zelf behoorlijk zwaar vind is het daadwerkelijke afscheid nemen van de mensen, de afgelopen dagen zijn er al een hoop naar me toe gekomen om me gedag te zeggen maar er zijn ook mensen die me lieve berichtjes hebben gestuurd en er is er zelfs eentje bij geweest die me een boekje gaf met spreuken erin over geluk. Vandaag heb ik een tas vol met kleine plantjes gekregen van een collegaatje die ze zelf kweekt, ze steekt hier heel veel tijd in en omdat ze weet dat ik zelf erg van planten en bloemen hou heb ik een tas vol eigen kweek gekregen. Zal er goed voor zorgen :-)
Hou ik mijn achterhoofd dat ik alleen afscheid neem van mijn werkplek en niet van de mensen, maar toch, vreemd blijft het wel.....
Ja meis, afscheid nemen valt altijd zwaar en net zoals je zegt als meissie erin en als vrouw eruit. Alhoewel.........
Ik ben de dienst meer dan dankbaar dat ik jou heb leren kennen en wij nemen zeker geen afscheid van elkaar scheet.
Luv you!