Archieven van juni 2008

Onder het kopje, kantoorpraat heb ik weer een mooie voor jullie.

1 van de portefeuillehouders moest met het vliegtuig maar kon niet op tijd op Schiphol zijn.
Dus wat doet hij? Hij belt zijn secretaresse en zegt 'bel naar Schiphol om te melden dat ze het vliegtuig op de grond houden tot ik er ben'.

Deze secretaresse doet dat ook nog en krijgt te horen van een zeer vriendelijke maar ook zeer verbaasde mewerkster van Schiphol 'mevrouw u denkt toch zeker niet dat wij een heel vliegtuig aan de grond houden omdat uw baas er niet op tijd kan zijn, dan neemt hij maar een vliegtuig later'.

En toen meneer dit hoorde was hij zwaar beledigd..hoe durven ze...
Het is toch ook een grof schandaal! :-)

Er is zojuist een mail rondgestuurd door een mannelijke collega met een behoorlijk hoge functie en de inhoud van deze mail wil ik de trouwe lezers van dit blog niet onthouden:

Beste organisatie,

Graag dien ik een klacht in tegen deze voetbalpoule.

Mijn voorspelling van de halve finale Italie - Rusland levert geen punten op.
Reden hiervan is dat volgens de poule Rusland "thuis" speelt. Schandalig.
Rekening houdend met de 48 punten die mij worden onthouden claim ik hierbij de 6e plaats.

Het is zo triest dat ik alleen maar kan lachen....

De maandag is normaal gesproken al vrij lastig om op gang te komen maar als je dan ook nog eens om 18.00 uur een intake gesprek hebt bij een taleninstituut dan is zo'n dag extra zwaar. Als stoere meid laat je niet merken dat je zenuwachtig bent dus ik kwam met een grote grijns binnen stappen maar ondertussen maakte mijn buik omwentelingen vergelijkbaar met een F16.

De afgelopen jaren heb ik vrij weinig met mijn Engels gedaan en sinds ik voor Vitae werk begint dat een steeds grotere handicap te worden. Het is niet zo dat ik geen woord Engels spreek maar mijn woordenschat en de manier waarop ik de zinnen vorm daar mag nog wel wat aan gesleuteld worden. Toen ik net bij KPMG kwam werken heb ik in de eerste week heel enthousiast tegen een klant geroepen dat ik hem wel even een massage ging geven.

Dat dit een message had moeten zijn dat is duidelijk maar je kan sommige woorden zo verkeerd uitspreken dat de betekenis opeens heel anders is. Bij dat soort situaties heb je de lachers op je hand maar leuk is anders. Tijd voor actie!

Dus vanavond het grote moment, ik heb mijn leraar James ontmoet, zijn volledige naam is James Fleming en jawel, hij is zo Engels als maar zijn kan. De Nederlandse taal verstaat hij goed maar tijdens zijn lessen wil hij alleen maar Engels horen en that's it! Hij is erg aardig en heeft een hoop humor dus mijn angst om anderhalf uur Engels te spreken verdween langzaam maar zeker. Er zijn wat stiltes gevallen en ja ik heb zitten vechten en zweten om sommige zinnen uit mijn brein te persen, ook heb ik mezelf af en toe een klein kind gevoeld wat alleen maar kon stotteren maar toch..heb het wel gedaan! En ja ik ben best trots op mezelf! Weer een drempel overwonnen.

We hebben wat lees en schrijf testen gedaan en aan de hand daarvan gaf hij aan dat ik tussen
de 15 a 20 lessen nodig heb om mijn Engels naar een hoger niveau te tillen. Deze lessen zijn 1 op 1 dus ik word niet afgeleid door andere studenten. Het zal erg zwaar worden, merkte gisteren al dat ik ontzettend moe was, mijn arme hoofd heeft overuren moeten maken.
De eerste tips van James ga ik wel meteen in praktijk brengen, dvd's zonder ondertiteling bekijken en meer Engelse boeken gaan lezen om mijn woordenschat uit te breiden.

Heb er heel veel zin in!

Hoewel een weblog niet echt geschikt is voor advertenties omdat je daar een minder grote groep mensen mee bereikt wilen we het er toch op wagen.
We hebben een erg groot probleem en ik hoop dat er iemand is die ons kan en wil helpen.

We hebben totaal onverwacht een nestje met kleine beestjes
ze zijn nog geen week oud en we kunnen ze niet niet allemà à l houden...
De kleintjes mogen weg voor 3 euro per stuk.
En als het echt moet verkopen de moeder ook wel, voor 20 euro.

Laat je hart spreken en adopteer er eentje, aub.
Je zal mij en Mart er echt een plezier mee doen.

Klik hier voor een foto van ons nestje met mama erbij

Afbeelding bekijken

Iedereen heeft wel een bepaald liedje waar hij of zij speciale herinneringen aan heeft, waar je blij van wordt of wat je troost geeft als je het moeilijk hebt. Voor iedereen is er wel een bepaald nummer wat iets met je of voor je doet.

In 1989 zong mijn favoriete cabaretier Youp van het Hek tijdens zijn oudejaarsconference het nummer 'niemand weet hoe laat het is'. Toen zei dit nummer me nog niet zoveel, ik was toen ook pas 12 jaar oud. Nu 19 jaar later luister ik nog steeds heel erg graag naar Youp van het Hek. Zijn kijk op het leven en alles wat hier mee samenhangt, liefde, verdriet, ziekte, oorlog en dood, dat spreekt me heel erg aan. Zijn woorden zetten me aan het denken en als ik een beetje somber ben kan hij me ook weer ontzettend laten lachen.

Maar nu terug naar het begin van dit verhaal en naar het onderwerp van dit stukje, niemand weet hoe laat het is. Een nummer waarbij ik soms een traantje laat en waarbij ik altijd kippevel krijg....een nummer wat ik hier gaag achter wil laten op mijn blog...

Vannacht in mijn slaap word ik plots overvallen,
straks komt een auto en die rijdt me kapot
Wanneer zal de dood zijn fiets bij mij stallen?
Wat zal mijn clou zijn hoe is mijn slot?
Misschien zegt de dokter 'u heeft nog twee maanden'
en wordt ik door een slepende ziekte gesloopt.
Men zegt dat het beter is voor nabstaanden maar
twee maanden pijn is toch niet wat je hoopt.

Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven
dat denken er veel bij hun ontbijt
Terwijl ik altijd, ik heb nog maar even
dit wordt de laatste van een prachtige tijd

Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je
tijd is toch geld dus het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
en dat er dan nog een dag over is.

Jij mag niet doodgaan en ik wil niet sterven
laat staan onze liefste, denk niet aan ons kind
Haar dood zal ons leven voor altijd bederven
terwijl ze misschien een hemel daar vindt.
Niemand mag doodgaan, niemand verdwijnen
maar je weet net zoals ik, er gaat steeds zoveel mis
Met auto's, veerboten, vliegtuigen, treinen
niemand weet hoe laat het is
Is het vijf voor twaalf of net half zeven?
Hoeveel uur heb ik nog of rest mij een kwartier?
Hoelang mag ik doorgaan, nog doorgaan met leven,
ik heb echt geen idee dus ik grijp het plezier!

Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je,
tijd is toch geld en het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
en dat er dan nog een uur over is.

Ik weet als ik later groot ben en ook bijna dood ben
dan is al die angst niet nodig geweest, maar altijd de
bangste, altijd die angsten maakte mijn leven tot
een schitterend feest

Want we hebben gedanst en we hebben gevreeën
we hebben gelachen en gespeeld met het vuur
God verbood wat we allemaal deden
Leef toch je leven als het allerlaatste uur

Vanmorgen stond ik weer eens in de tuin, ben er echt niet weg te slaan, deze keer niet om erin te werken maar gewoon om even te genieten van al die bloemen. Opeens zag ik een klein kikkertje zitten, hij hopste lekker door de aarde en leek het prima naar zijn zin te hebben. Ik heb iets met kikkers, kan het niet uitleggen maar voor mij hebben die beestjes een hoog knuffelgehalte, als ik er eentje zie moet ik hem ook meteen op mijn hand zetten.

Misschien geloof ik nog steeds heilig in het sprookje van de prinses die een kikker kust waarna hij veranderd in een prins. Op een gegeven moment zag ik hem nergens meer dus ben ik maar met een kop koffie voor de pc gaan zitten, daarna kom ik buiten zie ik dat Tommie met mijn kikkervriendje zit te klooien, hij gaf er wat tikken op en het kikkertje zat heel zielig in een hoekje. Dat kon ik echt niet aanzien hoor, noem me een watje, noem me een muts maar ik moest het kikkertje redden van een wrede Tommie moord.

Dus die rooie bontbal naar binnen (hier bedoel ik Tommie mee en niet mezelf...) bakje gebakt met wat water erin en met enige moeite het kikkertje erin gezet. Ben vervolgens naar het vijvertje bij ons in de buurt gelopen en zette het doosje op het gras, dekseltje van doosje en het kikkertje sprong meteen het water in waarna hij meteen begon aan een mooie schoolslag. Gaf een goed gevoel! Waarschijnlijk is er inmiddels een reiger met het kikkertje vandoor gegaan. Maarja...dat is dan nog altijd beter dan dat je bij een schutting, in de zon aan wordt gevallen door een kater die niet eens me er een echte kater is!

Later die dag zijn we naar Willem en Yvon gegaan, was een zeer gezellige middag/avond, ze hadden afgelopen vrijdag bij de intratuin een terrasverwarmer en een mooie gasbarbeque gekocht, supermooi ding! En ondanks dat het gisteren niet echt warm was hebben we ons prima vermaakt want met een goede terrasverwarmer lijkt het net of je met 25 graden buiten zit.

Dus met een lekker wijntje, biertje, vleesje en goed gezelschap hebben we een prima zondag gehad! Net voor we naar huis gingen vond ik het nodig om Willem te pesten en ik moet ondertussen weten dat het dan vragen is om ellende. In dit geval dus ook....hij zette me zonder pardon onder de koude douche, zucht... gelukkig heeft Yvon een lekkere warme en vooral zeer zachte badjas dus die aan gedaan zodat mijn jurkje kon drogen.

Ik leer het ook nooit!

De hele dag was ik niet vooruit te branden, zelfs na twee kiwi's, een sinaasappel, broodje gezond en een paar bakken koffie bleef mijn hoofd aanvoelen of er zojuist een kudde watten besloten had te gaan kamperen in mijn hoofd.

Een uurtje geleden heb ik als laatste redmiddel een beker warme chocolademelk met espresso genomen, espresso-choc noemen ze dat. Je kan het beter espresso-schok noemen want de watten vlogen spontaan mijn oren uit. Wat een bakkie met chocola al niet kan doen!

De suikers begonnen spontaan hun werk te doen en mensen die mij goed kennen weten hoe melig ik kan worden van suiker. Op weg naar mijn kamer kwam ik Wendy tegen en die zei 'hee Pollewop!' Nu is dit voor mensen die niet melig zijn niet zo heel grappig maar ik kwam niet meer bij. Ik vroeg dus met een quasi beledigd gezicht 'Pollewop????'

Zegt ze 'ik noem mijn poes ook pollewop'
Ik zei dus dat dit wel het meest vreemde koosnaampje moest zijn voor ons vrouwelijke deel. Waarop zij zegt 'neeeee niet de poes, ik bedoel mijn huisdierpoes'

En dan te bedenken dat zij nog helemaal nuchter is..... althans...dat zegt ze.

P.s. Tante Pollewop blijkt nog te bestaan ook..

Mijn laatste berichtje op dinsdag 10 juni was voor An aanleiding om aan alle trouwe lezers van dit blog te vertellen wat die stoute Es en Mart zaterdag met haar gedaan hebben. Maar ze vergeet er wel bij te melden dat het punt
1. geen kliko was maar een groene bak vol met bloemetjes en hier en daar wat aarde :-)
2. Mart dit op zijn geweten heeft, ik heb alleen maar foto's gemaakt :-))
3. die kleine na twee biertjes heel erg vervelend was dus er gewoon om vroeg :-)))

Het is jammer dat de foto's van deze gebeurtenis veilig bij An op haar computer staan dus ik kan helaas niet laten zien hoe schattig ze eruit zag met haar knieen naast haar oren en haar hoofd net boven de rand uit. Maar uiteindelijk heeft ze wel gelijk dat dit moment inderdaad hilarisch genoeg was om op mijn blog te vermelden.

Na bijna zes weken stilte op het blog-front maar weer eens een berichtje om te vertellen dat ik nog springlevend en gezond ben maar gewoon last heb van een tekort aan inspiratie. Ik kan vertellen over mijn werkzaamheden maar over werk praten is behoorlijk saai.

Ik kan vertellen over een heel eng iemand op het werk waar ik de hele dag mee te maken heb. Zij beschikt over een stuk of tien persoonlijkheden, soms heeft ze er maar 4 seconden voor nodig om zich te transformeren. Denk aan die ene film uit 1976(?) met Linda Blair in de hoofdrol, dan heb je een beeld. Het enige wat ik nog mis dat is het ronddraaiende hoofd en de groene klodders. Wat belastingen al niet met je kunnen doen he?

Waarom vertel ik niets over mijn grote hobby fotograferen? Ja hartstikke leuk maar daarover kan ik op dit moment alleen maar melden dat ik mijn Nikon na drie jaar heb verkocht en mijn Canon uit logeren is bij ETB in Roosendaal (reparatie). Dus ook dat onderwerp valt ook even af.

Joh Es, vertel eens wat leuks over het EK 2008! Nou nee laat maar, dat laat ik liever over aan de echte voetbalfans en kenners. Het is leuk dat Italie heeft verloren met 3-0 maar ik voel me nog niet geroepen om met toeters, vlaggen en andere troep rond te gaan lopen.

Dus het is wachten op hilarische gebeurtenissen en tot die tijd ga ik op zoek naar een vat vol inspiratie.

Tot snel, denk ik...