Archieven van juli 2008

Mart moest vandaag naar de tandarts maar ook de auto moest naar de garage voor een APK en grote beurt, waarom plan je dat op dezelfde dag hoor ik jullie vragen? De combinatie Mart en kalender is niet zo'n hele geslaagde combinatie, laten we het daar maar op houden.

Hij moest vanmorgen rond half 10 bij de tandarts zijn en de auto moest om 8 uur afgeleverd worden bij de garage hier in Zwijndrecht. De tandarts zit bij de Laan op Zuid in Rotterdam dus er waren vier mogelijkheden:

1. lopen
2. fietsen
3. auto huren bij garage
4. openbaar vervoer

Mart ging voor optie 3 maar voor deze optie moest er zo diep in de buidel worden getast dat hij alsnog besloot voor optie 4 te gaan. En toen begon voor mij de lol, de snelweg is zijn terrein maar het openbaar vervoer is na al die jaren behoorlijk gewijzigd, denk vooral aan de poortjes bij de metro stations.

Ik had bedacht dat hij het beste met de trein kon gaan, naar Centraal Station en van daaruit met de metro naar Wilhelminaplein, dan sta je bijna voor de deur van de tandarts. De treinreis ging soepel maar toen kwamen dus de gevreesde poortjes bij de metro. Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen is me nog een raadsel maar het ging dus helemaal mis.

De poortjes gingen eerst niet open dus Mart ging naar een volgend poortje wat ook weigerde. Hij zag dat het poortje, wat bij hem hermetisch gesloten bleef, wel openging bij alle anderen dus hij weer terug. Na enige agressie ging uiteindelijk het poortje open maar klapte ook meteen weer dicht met Mart ertussen.

Hij kwam gelukkig op tijd maar wel wat gekneusd bij de tandarts en daar ging alles goed. Toen de terugreis, zoals het hierboven op de heenweg ging is het ook terug gegaan, weer een poortje dat (zoals Mart dat zo mooi omschreef) honger bleek te hebben en hem opat. De trein naar Zwijndrecht en toen weer lichte paniek want hoe nu naar huis? Lopen daar had hij geen zin in dus volgde er een smsje met de tekst 'waar kan ik de bus vinden?'

Rond 12 uur was hij dan eindelijk thuis en als een kind zo blij dat hij om half 5 zijn auto weer op kon halen.

Wat is het toch een lieverd he?

Vandaag waren we lekker op tijd wakker en Mart en ik hadden weinig zin in sport of andere binnenhuis activiteiten dus op naar het Drielandenpunt in Vaals. Ja dat is heel ver rijden ja maar we wilden er allebei even lekker tussenuit en het is een prachtige omgeving waar we ons allebei erg prettig voelen. Dus wij op pad om twee uur later op onze eindbestemming aan te komen.

Als je van wandelen en fotograferen houdt is het een perfecte plek om helemaal los te gaan maar na ruim drie uur over paden vol met stenen, dwars door weilanden vol met koeien, grasvelden, nog meer heuvels en een hoop klei en modder waren we blij weer bij de auto te zijn. We voelden ons daarentegen wel als herboren, jeetje wat word je daar rustig van! Allebei met een rood hoofd, zweet op onze bovenlip en benen als kauwgom van al dat geklim maar zo ontspannen of je net uit een sauna komt.

Dit gaan we vaker doen! Het was voor mij sowieso erg leuk om daar te zijn want ik heb hele leuke herinneringen aan Limburg, ik ben rond mijn 12e samen met pa en ma twee weken op vakantie geweest vlak bij Gulpen, daar zijn we ook met de auto nog doorheen gereden. Vlak voordat we naar huis gingen zijn we ook nog even gestopt bij Margraten, het grondgebied van de Amerikaanse militaire begraafplaats. Deze begraafplaats was een van de eerste begraafplaatsen waar in Duitsland gesneuvelde Amerikaanse militairen werden begraven.

Zeer indrukwekkend, vooral omdat het er zo groot is en overal waar je kijkt zie je witte kruizen.

Daarna was het helaas weer tijd om naar huis te gaan, we hadden er graag nog een paar dagen aan vast willen plakken maar ja, morgen weer werken, Mart naar de tandarts en zijn auto weg voor een grote beurt en APK maar we komen hier zeker nog een keer terug.

Vitae is al vanaf augustus 2007 mijn werkgever, ik ben begonnen met een jaarcontract en als het van beide kanten zou bevallen dan zou ik een vast dienstverband krijgen.

Dat moment is dus nu gekomen, Es mag blijven en Es wil ook blijven, heb er zelfs een salarisverhoging bijgekregen omdat ze zo blij met me zijn. De letterlijke tekst in mijn beoordeling is 'door je fijne persoonlijkheid ben je een aanwinst voor ons team en je opdrachtgever is ontzettend tevreden over je'

Een paar veren in je kont in altijd fijn maar soms kan je het extra goed gebruiken!!

Als je een boomerang weg gooit weet je zeker dat hij terug komt, zelfs al gooi je hem kilometers ver. Mijn emotionele boomerang heb ik een kilometer of 100 weg gegooid maar ook deze is inmiddels terug en hard ook, recht in mijn gezicht.

Ik ben een type mens wat altijd probeert om positief te blijven maar ook teveel relativeert, want je mag je als mens ook wel eens gewoon even klote voelen en daar aan toegeven.

De afgelopen jaren is er een hoop gebeurt in mijn omgeving en met de mensen die ik lief heb, gelukkig had ik voldoende positieve afleiding.

Helaas is het laatste jaar is eigenlijk een aaneenschakeling geweest van ellende. Op het werk, thuis, vrienden, familie, overal is er wel iets aan de hand. In sommige gevallen zijn het zulke ernstige dingen waar niets of weinig meer aan te doen is. Om dat een plekje te geven ben ik dus duidelijk gaan overcompenseren in mijn hulp naar anderen toe, proberen om toch een stukje controle te houden. Het gevolg hiervan is dat ik steeds somberder werd, gelukkig heb ik hele fijne vrienden die mij de ogen duidelijk hebben geopend, dank je wel An en Jef, het was hard nodig om me dit in te laten zien.

Waarom zet ik dit op mijn blog? Omdat mijn blog ook mijn dagboek is en omdat het leven niet alleen maar kan bestaan uit grappen en grollen en inhoudloze berichtjes over het werk.

Dus tijd voor actie om mezelf weer een beetje op het spoor te krijgen en alles een plekje te geven want dat is iets wat ik nog steeds niet heb gedaan. Over 5 weken eindigt mijn contract bij KPMG en dan heb ik 3 weken vakantie, iets waar ik heel erg naar uitkijk. Vooral de vakantie met An naar Italie is iets waar ik ontzettend veel zin in heb, alleen maar genieten en even niets moeten.