Als je een boomerang weg gooit weet je zeker dat hij terug komt, zelfs al gooi je hem kilometers ver. Mijn emotionele boomerang heb ik een kilometer of 100 weg gegooid maar ook deze is inmiddels terug en hard ook, recht in mijn gezicht.
Ik ben een type mens wat altijd probeert om positief te blijven maar ook teveel relativeert, want je mag je als mens ook wel eens gewoon even klote voelen en daar aan toegeven.
De afgelopen jaren is er een hoop gebeurt in mijn omgeving en met de mensen die ik lief heb, gelukkig had ik voldoende positieve afleiding.
Helaas is het laatste jaar is eigenlijk een aaneenschakeling geweest van ellende. Op het werk, thuis, vrienden, familie, overal is er wel iets aan de hand. In sommige gevallen zijn het zulke ernstige dingen waar niets of weinig meer aan te doen is. Om dat een plekje te geven ben ik dus duidelijk gaan overcompenseren in mijn hulp naar anderen toe, proberen om toch een stukje controle te houden. Het gevolg hiervan is dat ik steeds somberder werd, gelukkig heb ik hele fijne vrienden die mij de ogen duidelijk hebben geopend, dank je wel An en Jef, het was hard nodig om me dit in te laten zien.
Waarom zet ik dit op mijn blog? Omdat mijn blog ook mijn dagboek is en omdat het leven niet alleen maar kan bestaan uit grappen en grollen en inhoudloze berichtjes over het werk.
Dus tijd voor actie om mezelf weer een beetje op het spoor te krijgen en alles een plekje te geven want dat is iets wat ik nog steeds niet heb gedaan. Over 5 weken eindigt mijn contract bij KPMG en dan heb ik 3 weken vakantie, iets waar ik heel erg naar uitkijk. Vooral de vakantie met An naar Italie is iets waar ik ontzettend veel zin in heb, alleen maar genieten en even niets moeten.
Graag gedaan wijffie. Je weet het......alles voor mijn meissie. Het moet gewoon goed met je gaan, dat maakt mij ook weer gelukkig.