De afgelopen week heeft voor mij en Mart in het teken gestaan van mijn ouders en voor onze vrienden heeft deze week in het teken gestaan van ons. Dit geeft ons heel erg veel troost en steun.
Mijn moeder ligt nog steeds in het ziekenhuis en het ziet er niet naar uit dat ze hier snel uit komt. Ze heeft inmiddels al diverse kamers gezien want mensen verhuizen is een grote hobby in het ziekenhuis, vooral verhuizen zonder verhuisbericht is een favoriete bezigheid. We zijn al een paar keer een kamer ingelopen waar ze de dag ervoor nog lag en bij het bed tot de ontdekking kwamen dat ze daar niet meer lag. Niet alleen ma maar ook haar spullen bleken steeds in een andere kamer te liggen, heel erg vervelend en zeker voor mijn vader. Zijn wereld is op dit moment al ontzettend in de war geschopt en dit soort situaties maakt het er niet beter op.
Vanmiddag was ze behoorlijk goed wakker en ze had heel erg veel te vertellen, jammer genoeg kan ze zich niet goed verstaanbaar maken omdat die twee aanvallen ervoor gezorgd hebben dat haar spraakvermogen erg is aangetast.Heel even besefte ze dat ze ons niet duidelijk kon maken wat ze wilde vertellen en dat maakte haar erg verdrietig, ons ook want niets is erger dan beseffen dat je iets niet kan. Gelukkig heeft ze ook nog erg veel lol want plagen werkt ontzettend goed op haar lachspieren, als je zegt dat je haar gaat kietelen lacht ze en zie je haar ogen stralen. We realiseren ons heel erg goed dat ze een behoorlijke klap heeft gehad, maar zijn wel heel erg blij dat ze ons nog herkent.
Toen mijn vader haar vertelde dat hij hun vrienden heeft gesproken en dat ze heel snel bij
haar langskomen verscheen er een prachtige lach, een lach die meer zei dan alle woorden die ze uit wil spreken.
Dit zijn de momenten waar we de meeste troost uit putten.....
Laat een reactie achter