De afgelopen dagen zijn als een soort waas aan mij en Mart voorbij gegaan, vanaf vrijdag zijn we blijven hopen dat mijn moeder tijdens het volgende bezoekuur wakker zou zijn en ons echt zou herkennen. Gisteren heeft mijn vader een gesprek gehad met de dokter en zoals het er nu naar uit ziet heeft ze 100% zorg nodig, zorg die mijn vader haar het liefste thuis wil geven, met hulp, dat zonder meer maar wel gewoon thuis. Een verpleeghuis waar de dokter het over had is iets waar we nu nog niet aan willen denken.
Uit de hersenscan is naar voren gekomen dat ze een combinatieaanval heeft gehad, epilepsie en beroerte, deze aanval heeft nog meer beschadigingen aangericht waardoor ze nu nog minder kan dan hiervoor. Het meest wrange is dat ze gisteren, toen mijn vader zat te wachten op de dokter, wakker was en wel op hem reageerde, of ze hem echt herkende weet mijn vader ook niet maar op dat moment was er weer een sprankje hoop. Hoop die we ook moeten houden want hoop doet leven.
We zijn heel erg blij met alle steun die we krijgen van de mensen om ons heen, daarvoor willen we jullie bedanken, het geeft een heel fijn gevoel om te weten dat we er niet alleen voor staan.
Al moet ik kruipend naar jullie toe, ik laat jullie niet in de steek.
En ja hoop geeft je de kracht om sterk te zijn en te blijven.
Ik hou van jullie en leef met jullie mee.