Vandaag was de grote dag, ik zou samen met An naar Rimini vliegen voor een weekje zon, strand, zee, veel gezelligheid en heerlijke ontspanning. Helaas besloot het lot anders. Gisteren belde mijn vader rond 11 uur om me een fijne vakantie te wensen, net anderhalf uur later ging weer de telefoon, een geheim nummer, dacht eerst dat het An was en nam heel enthouiast op. Een paar seconden later was dat enthousiasme verdwenen. Het was mijn vader vanuit het ziekenhuis om te vertellen dat mijn moeder op was genomen. Ze heeft een epileptische aanval gehad en aangezien haar geestelijke gezondheid ook te wensen overlaat houdt het ziekenhuis haar een week ter observatie.
Ze ligt op dit moment aan de hartbewaking, er was eerst sprake van maximaal 48 uur maar dat is nu verlengt tot a.s. maandag omdat er nog geen verbetering zit in haar situatie. Ze is nog niet wakker geweest, af en toe doet ze haar ogen open maar echt iets zien doet ze niet.
Ik vond het ontzettend moeilijk om een besluit te nemen over de vakantie en ik ben An en Jef heel erg dankbaar dat ze mij over de goede streep heen hebben weten te krijgen, de streep om niet te gaan en bij mij ouders in de buurt te zijn.
Verstandig besluit om niet op vakantie te gaan, alhoewel, bij een besluit denk je dat er een keuze is, maar in jouw geval kan ik me niet voorstellen dat je even hebt gedacht om nu bij je moeder weg te gaan. Op vakantie gaan kan altijd nog.
Ik hoop dat het gauw weer beter gaat met je moeder (en je vader en met jou en Mart)
xx