Bijzondere dag

Toen mijn moeder op 5 september naar het ziekenhuis toe ging en er na anderhalve week weinig verbetering was zei ik op een avond, toen we samen met een biertje in de tuin stonden, tegen Mart 'ik ben bang dat mama dit huis nooit meer zal zien'

Toen op dat moment een heel realistische gedachte want we gingen er niet vanuit dat ze ooit nog uit het ziekenhuis zou komen. Een paar weken later kregen we het geweldige bericht dat ze naar huis toe mocht en nu drie weken daarna heeft ze de hele middag bij ons op de bank gezeten. Misschien niet zo aanwezig en spraakzaam als voorheen, maar wel met een grote glimlach op haar gezicht, een bijzondere middag en weer een mooie herinnering voor in het leuke momentenboek in mijn hoofd.

Niet alleen deze herinnering aan ma op onze bank maar ook het feit dat mijn pa en ik dichter naar elkaar zijn toe gegroeid en onze band zoveel sterker is geworden, dat zijn de mooie momenten waar het om gaat in het leven.

Ga nu lekker douchen, eten en dan samen met Mart knus op de bank.