De combinatie make-up en eten is iets waar Esje blij van wordt en zeker als dat ook nog eens met An is dus vandaag was een echte feestdag! Een tijdje terug hadden An en ik al eens bedacht om samen een workshop visagie te gaan doen en vandaag was het dan zo ver. Vanmiddag om 1 uur zijn we begonnen bij de Vroom en Dreesman met een Amaretto koffie met slagroom, moet er wel bij zeggen dat dat er bijna bij inschoot omdat An het nodig vond om me van achteren te bespringen terwijl ik voor de Vroom op haar stond te wachten, dit had bijna een hartverzakking tot gevolg. Natuurlijk moesten we elkaar weer heel erg veel vertellen dus de tijd vloog voorbij. De workshop was echt een succes, we hebben ruim twee uur met alle vormen make-up zitten oefenen en het resultaat was echt verbluffend...vooral bij An. Ze is van nature al een mooie meid om te zien maar met make-up was ze helemaal een plaatje! Strak in de verf zijn we richting stad gegaan waar we bij de Italiaan hebben genoten van carpaccio als voorafje en pasta met Zwaardvis en Risotto met kalfsgehakballetjes als hoofdgerecht, daarbij een lekker Italiaans biertje en onze avond was compleet! Helemaal blij zeiden we elkaar gedag bij de metro, het was echt een hele leuke dag!!
Archieven van januari 2009
Lieve Yvon, Willem, familie en vrienden,
Zaterdag 10 januari 2009, een dag die in ons geheugen staat gegrift als de dag dat jij, lieve Yvon, ons verliet. De dag dat we afscheid moesten nemen van een ongelooflijk mooie, lieve, wijze maar bovenal keisterke vrouw. Een vrouw die ons allemaal zoveel heeft gegeven. Troost, liefde, vreugde, steun, je stond zo middenin het leven en tot het allerlaatste moment heb je als een leeuwin gevochten. Nooit in ons leven hebben wij iemand gekend zoals jij, ondanks alle dalen hield je zoveel van het leven en van alle mensen en dieren om je heen.
Er zijn duizenden verhalen en herinneringen en voor iedereen die hier vandaag aanwezig is zijn deze anders. Toch is er 1 zin die die iedereen kent, die ene zin die Yvon altijd uitsprak bij het heffen van het glas 'op het leven'. Een zin die vandaag misschien vreemd is omdat we nu afscheid nemen van Yvon maar Yvon heeft het leven geproeft, geademd en geleefd en iedereen heeft van haar genoten, gewoon zoals ze was. Een vrouw vol emoties, puur, echt en bovenal heel erg eerlijk.
Niemand van ons weet of er na de dood een plek is waar we naar toe gaan. Als die plek er is dan is Yvon de eerste engel met kort, vurig rood haar. En geloof me, ze zal daar met alle andere engelen die haar en de mensen om haar heen al die jaren hebben beschermd, een geweldig leven leiden.
We zullen Yvon meer missen dan met woorden valt te omschrijven maar laten we me z'n allen 1 ding voor Yvon doen, want dat zijn we haar minimaal verplicht.
Laten we het leven vieren en er van houden, net als Yvon! Dag mooie, lieve, rode deugniet, we houden van je!
Morgenmiddag zal Yvonne worden begraven, een emotionele en zware dag maar ook mooi want we zijn samen met alle mensen die heel erg veel van haar en Willem houden, niet een dag om afscheid te nemen want ze zal altijd in ons hart en hoofd blijven wonen maar wel een dag om een zware periode af te sluiten. Willem heeft gevraagd of wij misschien behoefte hebben om nog iets te zeggen, iets waar ik in het verleden nee op had gezegd omdat spreken in het openbaar best eng is. Maar nu won mijn gevoel het van mijn hoofd en heb ik ja gezegd, ja ik wil graag nog wat zeggen tegen Yvon, tegen Willem en alle vrienden en familie.
En nu kom ik op het onderwerp van dit stukje blog, prioriteiten stellen. Vanaf gisteren is het verkoudheidsvirus goed losgebarsten, dit resulteert in een hoofd vol watten, snot etc. verkoudheid is geen griep maar om nou te zeggen dat ik me geweldig voel, nee. Om te voorkomen dat ik morgen helemaal niet meer uit mijn woorden kan komen heb ik me voorgenomen om vanmiddag vrij te nemen, naar huis te gaan, te stomen, warm te douchen en mijn mandje in te duiken. Ik heb niet de illusie dat ik me morgen weer helemaal goed voel maar alle beetjes helpen en morgen is 1000% belangrijker dan heel stoer tot 5 uur op kantoor blijven zitten.
Yvonne is vanmiddag overleden......we zullen haar ontzettend missen!
Er is een groep mensen die deze tijd van het jaar en vooral het weer vreselijk vinden, sneeuw, ijs, gladheid en koud. Om eerlijk te zijn lig ik ook liever in mijn bijna niksie op een zonnig strand met een boekje want kou is niet mijn grootste vriend. Toch is het ook zo dat je tijdens deze dagen de mooiste foto's kan maken, de laatste tijd heb ik weer een paar plaatjes verzameld
Als ik en Mart aan Yvon denken dan denken we aan een engel, engelen en Yvon, ze horen onlosmakend bij elkaar, wij weten zeker dat ze haar en Willem al die jaren beschermd hebben en of dit nou wel of niet waar is, het is een troostende gedachte en die gedachte is heilig voor ons.
Het gaat heel erg slecht met Yvon, het gaat al heel erg lang niet goed met haar maar nu gaat het heel erg snel, te snel... De afgelopen jaren hebben we alles met deze twee bijzondere en lieve mensen meegemaakt, geluk, liefde, begrip, humor, hoop, angst, de tegenslagen maar ook al het plezier, alle emoties hebben we met elkaar mogen mee maken. Een bijzondere vriendschap, een stel mensen waar we enorm veel van hebben geleerd en nog steeds van leren.
Morgen gaan we naar Yvon en Willem en we weten dat het moment dat we Yvon voor het laatst zien zeer snel gaat komen, een moment waar we bang voor zijn maar waar we niet meer tegen vechten omdat het onvermijdelijk is wat er gaat gebeuren. Yvon en Willem hebben ons al die tijd heel erg bij dit proces betrokken en daar zijn we ze heel erg dankbaar voor maar het een plekje geven dat kunnen we nog niet. Wat moeten we zeggen? Woorden zijn maar woorden als je ze niet meent maar wat als je teveel gevoel hebt en te weinig woorden?
Het is allemaal zo beladen, het enige wat we willen is dat de dokter zegt dat alles weer goed komt, dat Yvon weer beter wordt, dat ze me belt om te vertellen dat ze met de lammetjes heeft gekuffeld, haar haar weer felrood heeft gemaakt, bloemen heeft gekocht of me weer eens in de maling neemt of moederlijk toespreekt of me tips geeft hoe ik suddervlees moet maken...gewoon de dingen die toen zo normaal waren.
Op mijn computer staat een nummer van De Dijk, een nummer wat hoort bij Yvon en waar ik nog heel erg vaak naar zal luisteren:
Waar denk jij nu aan?
Ik denk nog steeds aan jou
zoals ik je die dag
voor mijn deur zag staan
in een zee van licht
waaruit langzaamaan
iets heel erg moois verscheen
dat was jouw gezicht
en je keek me aan
en ik viel meteen
voor je mooie lach
je droeve lach
voor je lieve lach
En nu zit ik hier
weer een jaar voorbij
uitgeblust
achter hetzelfde raam
denkend aan die dag
toen je zomaar zei:
Wat het mooiste is
gaat het snelst voorbij
en na een laatste kus
weer in het niets verdween
met je mooie lach
je droeve lach
met je lieve lach
Jij was de zon, mijn lief
en toen die niet meer scheen
omdat jij was weggegaan
stierf alles om me heen
Maar ik laat geen traan
want door jou alleen
heb ik een glimp
van het geluk gezien
en waar je ook bent
Ik zal altijd dankbaar zijn
Voor je lieve lach
Je mooie lach
je droeve lach
je engelenlach
je droeve lach
je engelenlach
Tijdens oud en nieuw heb ik een paar foto's gemaakt van het vuurwerk en deze foto van een vuurpijl die in de lucht spontaan een engel tevoorschijn toverde wil ik graag hier achter achterlaten speciaal voor Yvon en Willem
