Lieve Yvon, Willem, familie en vrienden,
Zaterdag 10 januari 2009, een dag die in ons geheugen staat gegrift als de dag dat jij, lieve Yvon, ons verliet. De dag dat we afscheid moesten nemen van een ongelooflijk mooie, lieve, wijze maar bovenal keisterke vrouw. Een vrouw die ons allemaal zoveel heeft gegeven. Troost, liefde, vreugde, steun, je stond zo middenin het leven en tot het allerlaatste moment heb je als een leeuwin gevochten. Nooit in ons leven hebben wij iemand gekend zoals jij, ondanks alle dalen hield je zoveel van het leven en van alle mensen en dieren om je heen.
Er zijn duizenden verhalen en herinneringen en voor iedereen die hier vandaag aanwezig is zijn deze anders. Toch is er 1 zin die die iedereen kent, die ene zin die Yvon altijd uitsprak bij het heffen van het glas 'op het leven'. Een zin die vandaag misschien vreemd is omdat we nu afscheid nemen van Yvon maar Yvon heeft het leven geproeft, geademd en geleefd en iedereen heeft van haar genoten, gewoon zoals ze was. Een vrouw vol emoties, puur, echt en bovenal heel erg eerlijk.
Niemand van ons weet of er na de dood een plek is waar we naar toe gaan. Als die plek er is dan is Yvon de eerste engel met kort, vurig rood haar. En geloof me, ze zal daar met alle andere engelen die haar en de mensen om haar heen al die jaren hebben beschermd, een geweldig leven leiden.
We zullen Yvon meer missen dan met woorden valt te omschrijven maar laten we me z'n allen 1 ding voor Yvon doen, want dat zijn we haar minimaal verplicht.
Laten we het leven vieren en er van houden, net als Yvon! Dag mooie, lieve, rode deugniet, we houden van je!
xxx