Je lieve lach

Als ik en Mart aan Yvon denken dan denken we aan een engel, engelen en Yvon, ze horen onlosmakend bij elkaar, wij weten zeker dat ze haar en Willem al die jaren beschermd hebben en of dit nou wel of niet waar is, het is een troostende gedachte en die gedachte is heilig voor ons.

Het gaat heel erg slecht met Yvon, het gaat al heel erg lang niet goed met haar maar nu gaat het heel erg snel, te snel... De afgelopen jaren hebben we alles met deze twee bijzondere en lieve mensen meegemaakt, geluk, liefde, begrip, humor, hoop, angst, de tegenslagen maar ook al het plezier, alle emoties hebben we met elkaar mogen mee maken. Een bijzondere vriendschap, een stel mensen waar we enorm veel van hebben geleerd en nog steeds van leren.

Morgen gaan we naar Yvon en Willem en we weten dat het moment dat we Yvon voor het laatst zien zeer snel gaat komen, een moment waar we bang voor zijn maar waar we niet meer tegen vechten omdat het onvermijdelijk is wat er gaat gebeuren. Yvon en Willem hebben ons al die tijd heel erg bij dit proces betrokken en daar zijn we ze heel erg dankbaar voor maar het een plekje geven dat kunnen we nog niet. Wat moeten we zeggen? Woorden zijn maar woorden als je ze niet meent maar wat als je teveel gevoel hebt en te weinig woorden?

Het is allemaal zo beladen, het enige wat we willen is dat de dokter zegt dat alles weer goed komt, dat Yvon weer beter wordt, dat ze me belt om te vertellen dat ze met de lammetjes heeft gekuffeld, haar haar weer felrood heeft gemaakt, bloemen heeft gekocht of me weer eens in de maling neemt of moederlijk toespreekt of me tips geeft hoe ik suddervlees moet maken...gewoon de dingen die toen zo normaal waren.

Op mijn computer staat een nummer van De Dijk, een nummer wat hoort bij Yvon en waar ik nog heel erg vaak naar zal luisteren:

Waar denk jij nu aan?
Ik denk nog steeds aan jou
zoals ik je die dag
voor mijn deur zag staan
in een zee van licht
waaruit langzaamaan
iets heel erg moois verscheen
dat was jouw gezicht
en je keek me aan
en ik viel meteen
voor je mooie lach
je droeve lach
voor je lieve lach

En nu zit ik hier
weer een jaar voorbij
uitgeblust
achter hetzelfde raam
denkend aan die dag
toen je zomaar zei:
Wat het mooiste is
gaat het snelst voorbij
en na een laatste kus
weer in het niets verdween
met je mooie lach
je droeve lach
met je lieve lach

Jij was de zon, mijn lief
en toen die niet meer scheen
omdat jij was weggegaan
stierf alles om me heen
Maar ik laat geen traan
want door jou alleen
heb ik een glimp
van het geluk gezien
en waar je ook bent
Ik zal altijd dankbaar zijn
Voor je lieve lach
Je mooie lach
je droeve lach
je engelenlach

je droeve lach
je engelenlach

Tijdens oud en nieuw heb ik een paar foto's gemaakt van het vuurwerk en deze foto van een vuurpijl die in de lucht spontaan een engel tevoorschijn toverde wil ik graag hier achter achterlaten speciaal voor Yvon en Willem