Vanmorgen kwam de trein keurig op tijd het station binnen rollen, althans, de trein die ik moest hebben kwam op tijd, het perron stond helemaal vol met boze mensen, wat bleek, de twee treinen voor mijn trein waren niet op komen dagen. Resultaat was een bomvolle trein waarbij we gezellig oksel aan oksel stonden.
Helaas zijn er nog heel wat mensen die hun vouwfiets meenemen maar op iedere vrije centimeter stonden mensen en drie keer raden waar ik stond, juist bij die fiets....beter gezegd, in de fiets, er prikte allerlei onderdelen in mijn been dus grote kans dat er vanavond wat blauwe plekken op mijn kuit zitten.
Bij Barendrecht stond natuurlijk ook weer een hele lading met enthousiast werkvolk maar de trein was toch echt wel vol. Een grote bebrilde man van een jaar of 50 wurmde zich naar binnen, keek mij hoopvol aan en zei 'achter je is nog ruimte wil je even naar achteren stappen zodat ik er nog bij kan?'
De man had duidelijk de fiets niet gezien die inmiddels een onderdeel van mezelf aan het worden was dus het enige wat ik op dat moment kon roepen (ik kom oorspronkelijk uit Rotterdam...) 'dat gaat niet echt lukken meneer want de vouwfiets die hier achter me staat zit bijna in mijn hol!' Resultaat was dat de menige om mij heen spontaan in de lach schoten en de bebrilde man besloot het een treinstel verder te proberen. Ja kom op zeg...ga toch fietsen man!
nee he? Dat heb je toch niet echt gezegd he?
Esje, je bent echt erg. Wist het al, maar dit slaat alles.