steeds een stapje verder terug

Je bent een vrouw van 64 jaar, een vrouw die in zeven jaar tijd is verandert van mijn rots in de branding tot een stukje kwetsbaar riet waar het water der vergetelheid tegen aan blijft beuken om wat er ooit was nog verder kapot te maken.

In je hoofd heb je een wereld geschapen, een eigen wereld waarin geen mooie bloemen bloeien maar waar angst, boosheid en verdriet de boventoon voeren.

Ik zie nog zo vaak de flarden van alle mooie herinneringen die gelukkig vastgeketend zitten in mijn hoofd, herinneringen die ik nodig heb om door te blijven gaan, om aan te zien hoe mijn moeders eigen wereld voor haar steeds meer realiteit begint te worden. Je kwetsbaarheid, je hulpeloosheid en je kinderlijkheid, kenmerken die zo duidelijk naar voren kwamen toen ik je waste, je genoot enorm van het warme water en je bleef maar lachen naar me, als ik nu een goed voorbeeld moet geven van 'overlopen van liefde voor een ander mens' kan ik dit nu zonder probleem vertellen.

Een dag later besef je pas hoe dubbel alles kan zijn want elke keer weer ga je als mens zijnde een stapje verder om het leven van een dierbare te verlichten en wat blijdschap te geven. En juist die kwetsbaarheid en hulpeloosheid die ik twee dagen geleden van zo dichtbij heb gezien heeft er ook voor gezorgd dat ik opnieuw met mijn neus op de feiten ben gedrukt. Deze ziekte is onomkeerbaar, ik, Mart en mijn vader gunnen haar de rust die ze zelf zo graag wil maar haar hart is zo sterk dat ze nog veel te lang moet blijven leven in haar tot leven gekomen nachtmerrie.

We staan gelukkig niet alleen, we hebben vrienden om ons heen die er 24 uur per dag voor ons zijn. Willem zei ooit op zijn blog 'het vangnet van je vrienden wat zo nodig is in tijden van nood' dat vangnet dat is er ook voor ons en we hoeven het niet iedere dag te gebruiken maar als de zee te omstuimig wordt hangt het net binnen handbereik zodat we niet zullen verdrinken.