Vanmorgen was het redelijk rustig in de trein en er stapte bij Barendrecht een meisje in met een groot formaat zwarte tas, ze ging tegenover een ander meisje zitten die...wat toevallig, dezelfde tas op schoot had. Er ontstond meteen een heel gesprek over die tas, hoe handig hij wel niet was, hoeveel erin kon en ook de nadelen werden uitvoerig besproken. Bij dame 1 was het ritsje vrij snel kapot gegaan en bij dame 2 was niet de rits maar het drukkertje aan de voorkant de boosdoener. Vervolgens vroeg dame 1 of de ander ook op weg was naar het werk en voor ik het wist vertelde ze elkaar ongeveer hun hele levensverhaal, of ze al jaren vriendinnen waren van elkaar. Je begrijpt inmiddels dat mijn meegenomen boek totaal niet meer interessant was, ik vond het prachtig om te zien/horen hoe er een vriendschap ontstond door een simpele tas. Het mooiste kwam bij Centraal Station toen er telefoonnummers werden uitgewisseld en ze ook zelf toegaven dat het toch wel heel bijzonder was dat ze elkaar door een tas hadden leren kennen. En ik..ik kon alleen maar inwendig lachen, sommige momenten zijn te mooi om niet achter te laten op mijn blog.
wat zijn dit toch grappige dingen. En zo ontstaan er de mooiste vriendschappen vaak.