Vanmorgen heb ik de dokter gebeld om te vragen of de uitslag van mijn bloedtestje
al binnen was, ik had me er op ingesteld nee te horen dus de verbazing was groot toen de assistente zei 'ja de uitslag is binnen en uw bloedtest is negatief' In doktersland zijn negatieve bloeduitlagen positief, in mijn geval vatte ik dat negatief op want de klachten zijn er nog steeds. Ik slik sinds vrijdag anti-histamine medicijnen, deze zouden er voor moeten zorgen dat de klachten afnemen, de neuskriebel is inderdaad weg dus dat scheelt een hoop genies maar ik blijf een snotneus houden. Morgen maar even bellen of ik die medicijnen moet blijven gebruiken want het lijkt me onzin om iets te slikken voor iets wat je niet hebt.
Archieven van maart 2010
Hier is jullie eigen snotneus weer, hier op het werk heb ik er meer last van dan thuis of buiten dus wellicht is het een stofmijt allergie, dat zou op zich dan nog niet zo erg zijn want dan is de dreiging rondom de Normandiaanse bloesemboom ook verleden tijd :-)
Na het medische rondje Zwijndrecht begon de zaterdag, normaal gesproken lopen we dan 's morgens al in de supermarkt maar vanwege een zeer koude start staken we pas in de middag ons hoofd buiten de deur, na het boodschappen doen hebben we de rest van de dag rustig aan gedaan en 's avonds zijn we gewapend met een mooie bos bloemen naar Dordrecht gereden waar ik na heel wat jaartjes mijn tante Ria en oom Rob weer heb gezien. Het was in eerste instantie best spannend om na al die jaren tegenover elkaar te gaan zitten maar die eerste zenuwen verdwenen vrij snel, het klikte erg goed en we vertrokken pas om half 2 dus onnodig om te zeggen dat dit geen eenmalig bezoekje is geweest.
Gisteren zijn we 's middags richting stad vertrokken waar we met An en Jef hadden afgesproken om naar de bioscoop te gaan en daarna te eten, was een erg gezellig middagje/avondje.
Gisteren was ik vrij, heerlijk, lekker een dagje voor mezelf...of toch niet? Ik moest vanmorgen om kwart over 10 bij de huisarts zijn. Ik was keurig op tijd en de huisarts was iets te laat dus al met al stond ik om half 11 weer buiten, met een briefje voor het ziekenhuis.
Nee het is niet zo dat mijn allergie zo ernstig is dat ik meteen plat moet maar er moet even uit worden gezocht waar dat 'blegh' gevoel nou vandaan komt dus moest er een allergie test worden gedaan en daar is bloed voor nodig. Vanaf de huisarts naar het ziekenhuis is het een half uur lopen, helaas gaat er geen rechtstreekse bus en mijn fiets staat nog altijd met een lekke band. Dus ik koos voor de benenwagen en wat is een half uurtje lopen? Nou met dichte oren en veel snot is dat toch wel erg ver.
Eenmaal in het ziekenhuis liep ik vrijwel direct tegen de balie 'melden bloedafname' aan en ik was meteen aan de beurt, dit zou een eitje worden. Nou niet helemaal, een ziekenhuis blijft tenslotte een log, traagwerkend orgaan en jawel hoor, er was iets mis, ik was illegaal want ik bestond niet in de computer. Een illegaal bloedmonster, dat kon natuurlijk niet dus werd ik naar de andere kant van het ziekenhuis gezonden alwaar ik mij kon inschrijven als 'patient'
Bij het hokje 'opname en inschrijven' hing een vriendelijk A4tje met de tekst 'neem plaats u wordt opgehaald' Ik zat net en daar ging de deur open, een vriendelijke dame nam mij mee en ik kwam terecht in een stoffig verhoorkamertje waar mijn NAW gegevens en verzekeringsgegevens werden ingevoerd. Helaas, ik was 's morgens zonder tasje de deur uit gegaan want dat vond ik niet echt nodig voor een huisarts bezoekje. Dus geen pasjes en dus ook geen verzekeringsnummer.
De dame tegenover mij zei 'tja, zonder die gegevens krijgt u gewoon een rekening thuis voor de test' Aangezien mijn stemgeluid na een paar dagen behoorlijk op dat van
Ome Henk leek kon ik haar heel stoer tegenspreken *(neem een lage bassstem in je hoofd bij het lezen van de volgende tekst):
'Laten we het anders doen, ik ga straks naar huis, zoek het op en bel het even door, ben al een groot deel van mijn vrije dag kwijt aan dit geneuzel dus laten we het niet moeilijker maken dan het al is' Ja zeg het maar, ik was niet vriendelijk, dat weet ik maar na een paar dagen snotteren en weinig slaap is dat geduld ook ver te zoeken. Althans, wel bij mij! Ik kan het niet bewijzen maar volgens mij maakte het indruk want ik zag wat rode vlekjes in haar nek verschijnen.... Ze ging akkoord met dit voorstel en krabbelde een telefoonnummer op een blaadje.
Uiteindelijk kwam ik met mijn sticker met gegevens (ik besta vanaf nu!!) terug bij de bloedafname en mocht meteen mee, eindelijk ging die naald dan in mijn arm, ik had er zo naar uit gekeken! Gelukkig was het vrij snel achter de rug, zal het maar eerlijk opbiechten, deze hele stoere meid met haar hele grote mond is als de dood voor naalden, hou er niet van als er zo'n ding op me afkomt. Eenmaal buiten heb ik weer een half uur naar huis kunnen wandelen, mijn pilletjes bij de apotheek opgehaald, nog even een kappertje meegepakt en toen lekker naar huis.
Wat is het toch fijn om vrijdag vrij te zijn, het lijkt wel werk! Volgende week de uitslag, ben benieuwd. Over twee weken ga ik samen met Willem naar Normandie, hoop niet dat er daar Normandiaanse bloesembomen staan die gevaarlijk voor mij zijn, dus Willem, ik kan je niet beloven dat er in je auto niet geniest gaat worden.
Gisterenavond hadden Mart en ik geen zin om te koken, ik omdat ik me figuurlijk 100 jaar voelde en met een dekentje op de bank lag en Mart omdat hij er gewoon geen zin in had. De beslissing was snel genomen, we zouden patatjes eten, dus wij een briefje gemaakt en Mart ging halen. Binnen 5 minuten was hij terug ik vroeg 'wat kom jij nou doen, ben je portemonnee vergeten?' Mart zei 'nee het briefje, ik wist niet meer wat ik nou wilde hebben'
Ik vroeg of ik het nou goed begreep dat hij wel wist wat ik wilde hebben maar voor zijn eigen eten terug naar huis kwam omdat hij daar een briefje voor nodig had.... Ja dat had ik dus goed gezien.. en daarna stikte ik zo'n beetje want lachen en hoesten gaat niet zo goed samen.
De patat was lekker!
Vanaf afgelopen zondag voelde ik me met de dag minder fit en meer snotterig worden, ik dacht eerst nog aan een normale verkoudheid want Mart had daar ook last van gehad. Als je samenwoont in een huis is de kans op besmetting meestal een feit dus ik had hem al de schuld gegeven van mijn 'blegh' gevoel.
Het gekke is alleen wel dat de klachten die ik heb nieuw voor me zijn, constant het gevoel of er mieren in mijn neus lopen, de hele tijd niezen, branderige ogen en benauwd. Gisteren ben ik wat eerder naar huis gegaan en heb ik de rest van de dag op de bank en nog even op bed gelegen. Vanmorgen ging het redelijk dus ik ben gewoon naar het werk gegaan, eenmaal buiten begonnen de klachten weer toe te nemen en tijdens de 150 meter van trein naar werk bleef ik niezen.
Mart had vanmorgen al gezegd dat het misschien hooikoorts was. Heb net op internet de symptomen bekeken (ik voldoe overal aan), met An zitten mailen die er ook last van heeft en collega's gesproken die, nadat ze mij tekeer zagen gaan, meteen riepen 'oh jee hooikoorts' Dus de kans is vrij groot dat ik het ook heb.
Ga dus vanmiddag even langs de apotheek om in elk geval alvast iets ter verlichting te halen, vrijdag langs de huisarts voor een testje. Zucht! Ga nu mijn neus maar weer eens snuiten en de tranen uit mijn ogen vegen.
Vandaag was het voor Wendy en Nick een hele bijzondere dag want vandaag is hun zoon Noah-Justin geboren, wel wat te vroeg dus hij moet voorlopig de couveuse in maar alles is goed gegaan, bij de geboorte woog hij 2100 gram dus het is maar een kleine vent. Zodra hij thuis komt ga ik hem bewonderen. Wendy, Nick, geniet van jullie mooie zoon en van elkaar!
Wen, speciaal voor jou omdat ik weet dat je zo gek bent op Trijntje Oosterhuis...
De 2 achter de 3 is vandaag gewijzigd in een 3, jawel, Es is jarig en dat hebben we dit jaar gevierd met een fijn uitje naar de Veluwse Bron inclusief hotelletje en een etentje om te vieren dat ik nu toch wel een hele serieuze leeftijd begin te krijgen.
Je bent zo oud als je je voelt maar je kan je heel lang 20 voelen maar qua uiterlijk gaat dat op den duur niet meer op en daar moest vandaag dus wat aan gedaan worden. Nee ik heb me niet in laten spuiten met botox zodat ik er nu uitzie als een strak getrokken plastic pop, 100% ontspanning met heel veel sauan's, zwembaden, lekkere hapjes, deden in dit geval al wonderen, tel daar een massage met stenen(hot-stone massage, zoek maar op) en een algen pakking bij op en je voelt je herboren. De Veluwse Bron was dus een groot succes.
We kwamen rond half 6 bij de auto aan en toen was het tijd om het hotel op te zoeken, dat zoeken begon nog erg positief want wij zouden gewoon even naar Epe rijden (zo groot is dat niet) en dat hotel zou wel in het centrum liggen. Na 7 keer hetzelfde benzine station, 8 keer hetzelfde informatiebord en een uur later kwamen we tot de ontdekking dat het toch wel lastig was te vinden. Op onverklaarbare wijze reed Mart op een gegeven moment toch de goede kant op en zagen we tot onze vreugde het naambordje 'hotel de Witte Berken' via een lange weg werden we vrij plotseling opeens naar rechts verwezen waarna we op een onverhard pad terecht kwamen. Aan de linker en rechterkant zagen we caravans en de modder spetterde vrolijk in het rond (het regende inmiddels behoorlijk hard) door al die hobbels in de weg. Uiteindelijk was daar het hotel, het zag er van buiten erg leuk uit, een beetje landhuis achtig en helemaal wit (zoals de hotelnaam al zegt, heb alleen geen berken gezien...)
Eenmaal binnen verdween de moed in onze schoenen want het rook echt letterlijk naar een bejaardenhuis en het zag er nogal gedateerd uit, er stonden zelfs opgezette dieren op de grond er ik zag een paar tafels staan met daarop sieradenk, sjaaltjes en tassen, zou er de volgende dag misschien markt zijn in het hotel? Ik wilde al vluchten maar besloot om het toch een kans te geven, mede omdat we gereserveerd hadden, zonde om geld uit te geven als je er niets voor terug krijgt. De meneer bij de receptie keek ons aan of hij nog nooit gasten had gezien en het duurde vrij lang voordat hij begreep dat wij toch echt een kamer hadden geboekt. Hij keek in het grote boek, gromde wat en liep naar achteren, hij kwam terug met zo'n ouderwetse sleutel die zo zwaar zijn dat je zo ongeveer een karretje nodig hebt om hem mee te nemen. Hij zei 'willen jullie hier dineren?' Wij zeiden 'nee hoor wij gaan in Epe zelf wat eten' toen zei hij 'oh dus jullie hebben een feestje?' Nou nee hoor wij willen gewoon lekker wat eten meer niet, zucht!
Hij zei dat we, als we terug zouden komen, de achterdeur konden gebruiken om erin te kunnen, er stond ook nog een vrouw bij de bar en die riep dat het wel handig zou zijn als hij even liet zien waar die deur was, hij rende zowat richting die deur en riep 'deze dus' wij konden er door zijn snelheid nog net een glimp van opvangen.
Op weg naar onze kamer kwamen we een man tegen me een looprek, dit zorgde ook weer voor een behoorlijke lachkriebel, waar waren we terecht gekomen, in huis avondrood? De kamer zelf was erg groot met nadruk op ERG, daar konden met gemak vier mensen slapen, het zag er prima uit en daar rook het gewoon normaal dus wij haalden opgelucht adem.
Het eetcafe in Epe was erg makkelijk te vinden, niet zo gek want op zoek naar het hotel waren we daar al 4 keer langs gereden dus dat was een weggevertje. Ik had ook hier van tevoren gereserveerd, we kwamen binnen en van de 12 tafels waren er twee gevuld dus ook dit beloofde een 'intiem' gebeuren te worden. Het eten was echt zalig, zelden zulke lekkere Italiaanse soep en stoofvlees buiten de deur gegeten, voor een dessert was helaas geen plek meer dus hebben we voor een verse kruidenthee gekozen, ook lekker! Het hotel was nu in 1 keer te vinden, heerlijk geslapen en de volgende ochtend zaten we als eerste te ontbijten. Omdat het nog erg vroeg was zijn we na het uitchecken naar Zwolle gereden, gezellige stad dus daar nog een paar uurtjes gewinkeld. Toen was het tijd om naar huis te gaan. We hebben echt een heel erg leuk weekend gehad!!
