Gisterenavond hadden Mart en ik geen zin om te koken, ik omdat ik me figuurlijk 100 jaar voelde en met een dekentje op de bank lag en Mart omdat hij er gewoon geen zin in had. De beslissing was snel genomen, we zouden patatjes eten, dus wij een briefje gemaakt en Mart ging halen. Binnen 5 minuten was hij terug ik vroeg 'wat kom jij nou doen, ben je portemonnee vergeten?' Mart zei 'nee het briefje, ik wist niet meer wat ik nou wilde hebben'
Ik vroeg of ik het nou goed begreep dat hij wel wist wat ik wilde hebben maar voor zijn eigen eten terug naar huis kwam omdat hij daar een briefje voor nodig had.... Ja dat had ik dus goed gezien.. en daarna stikte ik zo'n beetje want lachen en hoesten gaat niet zo goed samen.
De patat was lekker!
Hoi Esther,
Je moet vanaf nu Martin maar niet meer op zijn hoofd slaan.....