Archieven van april 2010

Vrijdag 23 april 2010, een dag met twee bijzondere gebeurtenissen, vandaag is mijn moeder jarig, gefeliciteerd lieverd, en vandaag stond om 8 uur sharp An voor de deur om me op te halen voor een dagje Ridderkerk. Jawel, na bijna twee jaar was het HOOG tijd deze traditie weer nieuw leven in te blazen.

Om tien over half 9 stonden we voor de deur, ik zou binnen even een parkeerkaart halen, helaas de deur was nog dicht, ze gingen pas om 9 uur open. Ok, geen probleem wij praten de tijd wel vol. Eenmaal binnen kon het grote genieten beginnen. Dat begon in ons geval met een kopje koffie en een verrassing voor An. Ik had namelijk een paar dagen terug al een mail gestuurd met de vraag of we naast de behandeling die voor ons gereserveerd stond ook nog een hot stone massage kon reserveren. Ze adviseerde mij dit op de dag zelf te vragen aangezien het vrij druk was met de behandelingen. Gelukkig kregen we te horen dat het kon, helaas konden we niet tegelijkertijd maar goed, je ligt toch met je ogen dicht dus dat was geen probleem.

Tot aan de hot-stone ging alles helemaal leuk en goed, we hebben wat afgelachen en bijgekletst, dit in combinatie met lekker eten, een stoombad, zwembad, bubbelbad en natuurlijk de kruidentuin. Toen was het tijd voor mijn hot-stone, 45 minuten was ik compleet in andere sferen, het is niet uit te leggen, dit moet je gewoon ervaren, als herboren en wat licht in mijn hoofd kwam ik weer naar buiten. An was vrij kort na mij aan de beurt dus toen zij naar binnen ging besloot ik even lekker te gaan zwemmen. Het zonnetje scheen dus ik ben lekker in het buitenbad aan de rand gaan hangen, naast mij lagen2 forse dames aan de rand met hun rug naar mij toe dus met hun achterwerk naar achteren...dit laatste aspect is voor de rest van het verhaal nogal belangrijk.

Ik kreeg het een beetje koud dus ik besloot naar binnen te gaan, zonder bril zie ik weinig diepte dus voor mijn gevoel waren die dames vrij ver weg, ik kon ze onmogelijk raken, fout gedacht... ik zette mij af van de rand en ging meteen over in een schoolslag, daarbij kwam ik frontaal met mijn hand tussen de billen van 1 van de dames, wij schrokken ons beiden rot, ik heb 100 keer sorry gezegd en ben heel snel naar binnen gevlucht. Ik hoef niet uit te leggen dat An, na eerst haar hand voor haar mond te hebben geslagen compleet in een deuk lag.

We heben ons dagje Thermen afgesloten met het diner en zijn daarna moe maar compleet ontspannen en nog steeds melig van mijn 'ongewenste' intimiteitenslag richting huis gereden.

Van 8 tot 11 april zijn Willem en ik in Normandie geweest en daarna zou het avontuur op mijn blog terecht komen maar eerlijheidshalve heb ik gedurende die vier dagen niets op papier gezet. Ik heb mijn hotelkamer alleen maar gebruikt om erin te slapen/te douchen en te plassen (dit laatste moet je niet te leterlijk nemen) en aangezien we iedere dag om 7 uur zijn opgestaan en ik tegen 23.00 uur uitgepierd naar bed ging, heb ik me niet echt aan mijn woord gehouden onze belevenissen na terugkomst direct te publiceren.

Gelukkig heeft Willem op zijn blog (die jullie via mijn blog kunnen benaderen) uitgebreid beschreven wat we tijdens deze vier daagjes gedaan en gezien hebben dus aangezien ik hier niet teveel in herhaling wil vallen verwijs ik jullie voor dit deel graag door naar zijn blog. Ik wil hier vooral ingaan op het feit dat ik na het ontdekken van Frankrijk heel graag nog eens terug ga, de taal was voor mij een grote hindernis maar gelukkig sprak Willem genoeg Frans om ons door die dagen heen te loodsen.

Ik heb heerlijk gegeten, ja dat kunnen die Fransoosjes wel, genoten van het zonnetje, de uitzichten die ik voor mijn camera kreeg proberen vast te leggen (varierend van zee en bergen tot boerderijtjes en de geboorte van een kalfje) en ervaren hoe het was om Mart een paar dagen niet te zien. Dat laatste viel niet mee, er was voldoende afleiding maar toch zijn mijn gedachten erg vaak naar hem afgedwaald en de dingen waarvan ik thuis soms denk 'pfff' die miste ik. Wat kan een mens toch gek in elkaar steken he?

Heb leuke dagen gehad maar het was ook erg fijn om weer thuis te komen en bij thuiskomst bleek ik niet de enige te zijn want sinds zondag 11 april hebben wij er weer een nieuwe zin bij 'wij gaan elkaar tot moes knuffelen'.

Morgenochtend rond deze tijd zijn Willem en ik op weg naar Deauville in Normandie, een rit van ruim 5 uur, althans dat zeggen ze op de site van de ANWB routeplanner en dit zal wel een rechtstreekse route zijn, eentje waar wij vast van af gaan wijken. Heb er heel erg veel zin maar toch heb ik ook een heel klein knoopje in mijn buik, laten we het maar op gezonde zenuwen houden. Het ligt niet aan Willem hoor want hij is een zeer dierbare vriend waar ik graag een paar dagen mee op stap ga, het ligt gewoon aan het feit dat ik vanaf 1998 nooit langer dan 1 nacht zonder Mart ben geweest en dat is best wel vreemd :-) Toch weet ik 100% zeker dat we het super naar ons zin gaan hebben, de weersverwachting is goed, droog, zonnetje, mooi land, lekker eten en niet in de laatste plaats goed gezelschap. Ik weet niet of ik de komende dagen mijn blog bij kan houden, schrijf onze belevenissen sowieso op dus ons Normandiaanse avontuur verschijnt hoe dan ook op dit blog. Tot snel lieve mensen!

Een bankirai schutting is duurzaam, een bankirai schutting is bestand tegen windkracht 12 en een bankirai schutting wordt grijs als je deze niet onderhoudt. Allemaal feiten die we van tevoren wisten op het moment dat de schutting werdt geplaatst. Toen kon dat grijze ons weinig schelen maar niets is zo veranderlijk als een mens. Dat griijze is best wel lelijk maar om nou ieder jaar zo'n hele lap hout te gaan staan schuren en vervolgens te lakken, dat zagen we niet zitten. We hebben bij Jef en An gezien dat je een schutting ook prima kan verven/beitsen en dan ben je er minimaal weer een jaartje of vijf vanaf.

Dus op onze eerste vrije dag van dit lange weekend is Mart bij de Gamma, dat zeg ik, beits gaan halen in een mooi bruin kleurtje, kwastjes en een roller.

Na een halve meter gedaan te hebben hoorden we een stem en helaas komen alleen de goede dingen van boven, deze stem kwam op ooghoogte vandaan aan de andere kant van de schutting. Jawel, de buurman 'zeg buurman ben jij de schutting aan het verven?' 'ja buurman' 'oh daar ben ik niet zo blij mee want ik zie hier nu allemaal vlekken'.

Tja, dat was natuurlijk ook niet de bedoeling dus op advies van buurman (en nadat hij ook nog even moest mededelen dat we dit niet hadden afgesproken toen we de schutting gingen plaatsen) ging Mart de delen aan onze kant zo verven dat het er niet uitzag want er bleef nu aan de zijkanten een centimeter grijs over. Aangezien de tuin belangrijk voor me is en ik er graag in bezig ben, ik een vrouw ben met soms een ovedosis hormonen, dus dan lichtelijk te emotioneel kan reageren, zag ik ons mooie plan in duigen vallen.

We lasten dus een pauze in om na te denken over hoe we dit nou op moesten lossen want vlekken maken bij een ander dat was ook geen optie. Na een uurtje hoorde ik diezelfde stem weer 'lukt het buurman?' 'nee het lukt niet en de Martin zit boven achter de computer want het ziet er op deze manier niet uit en praten door een schutting is niet handig dus kom even kijken zou ik zeggen'.

Buurman kwam kijken, begon weer ongevraagd advies te geven en vervolgens wilde ik toch wel even zien waar het dan bij hem mis was gegaan. Mart en ik gingen kijken en tot onze verbazing was er echt NIETS te zien, geen spettertje?? De hele discussie was ontstaan omdat Mart de eerste paal net iets te ver had doorgeschilderd en dat noemde buurmanlief 'allermaal vlekken' Het komt er dus gewoon op neer dat het een principe kwestie is, zeiken om het zeiken.

Gisteren en vandaag is het jammer genoeg geen verfveer, morgen is het de hele dag droog, drie keer raden wat er morgen gaat gebeuren....halleluja, lekker weertje om te beitsen hoor!!!

Enige tijd geleden hebben alle eigenaren van een mobiele telefoon van het werk een bericht gekregen dat op 1 april, vandaag dus, de oude simkaarten vervangen moesten worden aangezien wij over zijn gestapt naar een nieuwe provider ( KPN naar T-Mobile).
Om te voorkomen dat er van alles mis zou gaan hadden wij (want ik hoor daar ook bij) keurig op tijd alles ontvangen wat we nodig hadden voor deze grote omruil actie. Wat kon er mis gaan? Uiteindelijk heeft het me ruim een uur gekost om de telefoon van mijn baas aan de praat te krijgen. Hoe dit kwam en wat er vervolgens gebeurde, dat leg ik hieronder puntgewijs uit:

1. manager legt blackberry en toebehoren bij mij neer en zegt 'kijk jij eens of je hem aan krijgt want mij lukt het niet'
2. na samen met mijn collegaatje een aantal knopjes ingedrukt te hebben en er zeker van te zijn dat de accu opgeladen was hebben we het toestel open gedaan, accu eruit gehaald en deze er weer in gedaan' voila, het schermpje kwam tot leven en na enige tijd kwam er een pincode verzoek.
3. ik leverde de blackberry in bij manager en gaf aan dat hij nu alleen de pincode nog maar hoefde in te toetsen
4. 1 minuut later, manager is weer terug in kamer en geeft aan, met notitieboekje in zijn hand waar hij de code in had opgeschreven, dat hij de code niet kon invoeren
5. De code bestond volgens hem uit 4 letters terwijl een pincode altijd uit cijfers bestaat en nooit uit letters.
6. Na enige discussie gaf hij aan dat de code die hij had opgeschreven het tweede wachtwoord was dat hij na de pincode moest invullen, volgen wij het nog? Maar wat de pincode was...tja...geen idee.
7. Toen ben ik dus onze helpdeks gaan bellen want gokken wat de pincode is vond ik vrij link met maar drie mogelijkheden
8. Tijdens het wachten op contact met de helpdesk ging er bij mij een lichtje branden...zeg maar gerust een SPOTlicht. Bij een nieuwe SIM kaart hoort een nieuwe pincode en die code stond onder de pukcode in de envelop die managerlief in zijn tas had zitten.
9. Ik vertelde bovenstaande verhaal tegen hem en ja hoor, daar kwam de envelop tevoorschijn met de pincode, deze heb ik direct op mijn lijstje met 'handige dingen om te onthouden' gezet.
10. eind goed al goed, manager is blij en daar doen we het toch allemaal voor :-)

Fijne Pasen!!