Archieven van augustus 2010

Kalimera! Oftwel hallo!
Vandaag stond een bezoek aan de haven van Paphos op het programma.
Niet alleen wij hadden er zin in maar ook de zon, die stond rond 11 uur al zo te
branden dat het zweet letterlijk in Mart zijn nek stond. We hebben toch nog een
aardig stukje gewandeld, bootjes en mensen gekeken en meteen een nieuw wereld record 'waterflesjes' leegdrinken neergezet, er gaan hier echt liters doorheen!

Helaas konden we het oude fort, dat gebouwd is door de Byzantijnen om de haven te verdedigen, niet bezichtigen. Aangezien het fort tegenwoordig dient als locatie voor het jaarlijks cultureel festival maar ook voor opera's konden we het niet bezichtigen. Na een paar uurtjes in de buurt te hebben gewandeld zijn we weer richting hotel gegaan.

Het vervoer in Paphos is erg goed geregeld, er rijden een aantal bussen die een vaste route afleggen. Je betaald 1 euro voor een rit ongeacht waar je in of uitstapt. Op weg naar het hotel stopte de chauffeur bij een halte maar stapte niemand uit terwijl er wel op de 'stopknop' was gedrukt. In Nederland zeg je dan 'sorry' en dan zegt de chauffeur 'kan gebeuren' of 'geen probleem' maar in Cyprus staat het 'illegaal' op de stopknop drukken gelijk aan een misdaad van het hoogste niveau.

De chauffeur had blijkbaar al vaker met deze botte bijl gehakt en rende meteen naar de (in zijn ogen) schuldigen op de achterste rij. Toegegeven, de meiden zaten met hun handen ook wel erg dichtbij de stopknop maar bewijzen waren er niet. Dit was schijnbaar ook niet nodig want hij begon meteen te schreeuwen dat ze van de knop af moesten blijven en als het nou nog een keer gebeurde zou hij ze uit zijn bus gooien. Dat werd dus een heel heen en weer gedoe en geruzie maar uiteindelijk konden we gelukkig verder.

Omdat het zo heet was hebben we ons maar weer lekker ondergedompeld in het zwembad en de zee, morgen gaan we de hele dag varen.

Onze eerste ochtend begon om 07.00 uur buiten op het terras met een heerlijk zeer uitgebried ontbijt. Dat is wel weer en groot voordeel aan een 4-sterren hotel, vers fruit, diverse brood en belegsoorten en voor de 90% Engelse hotelgasten vanzelfsprekend bakken vol worst en bonen. Bij 80% was lichamelijk ook aan te zien waar ze dit allemaal lieten... maar goed, ieder zijn of haar ding.

In het hotel bleek het gebruikelijk te zijn dat je bord, zodra je de laatste kruimel eraf haalde, dit vrijwel direct mee werd genomen, service kent geen grenzen. Aangezien dit pas onze eerste ochtend was, dachten wij dat ons bord 'ongevraagd' mee werd genomen terwijl we graag nog een rondje langs het buffet wilde maken. Dus Mart riep in onvervalst Engels 'No just another eat!' Wonderbaarlijk genoeg begreep ze het wel en legde uit dat we gewoon een schoon bord konden pakken. Dit kon ze alleen tegen Mart vertellen want ik lag inmiddels al weer op de grond.

Na het ontbijt was het tijd voor een praatje met onze reisleidster, altijd handig zo'n informatie uurtje. Aangezien wij bij ons hotel de enige nieuwe gasten waren hadden we haar helemaal voor ons alleen, het leek wel een vip behandeling. Na alle broodnodige informatie over het eiland en het boeken van twee excursies zijn we terug gegaan richting kamer. Daar pakte Mart een Cypriaanse tissue uit de badkamer en snoot daar vervolgens een groot gat in en om het verhaal compleet te maken spoot hij per ongeluk zijn deo bus leeg in zijn gezicht. Om meer stunts te voorkomen zijn we maar snel richting de zee en het zwembad gegaan.

Als wij op vakantie gaan willen we veel doen en niet hele dagen bij een zwembad of op het strand liggen. Maar omdat we best wel een beetje moe waren besloten we om het vandaag gewoon lekker rustig aan te doen. Conslusie.....HEERLIJK!! Na een heerlijke ontspannen dag waarbij we ook direct kennis hebben gemaakt met de poolbar (lekker joh in bikini en zwembroek een lekker biertje drinken op een kruk in het water) zijn we in het winkeltje bij het hotel een adapter gaan kopen zodat we gelukkig onze apparatuur van stroom kunnen voorzien.

Ook onze liefde voor dieren kunnen we hier zonder moeite gaan toepassen want bij het hotel zelf lopen twee volwassen katten en aan de overkant zitten twee rode kittens, broer en zus dus we zijn ook nog eens in een katten paradijs beland! Over katten gesproken, An stuurde een sms dat alles goed gaat met die bontballen van ons en dat Tommie de eerste was die meteen wilde kroelen. Fijn nieuws natuurlijk maar wel opvallend want de enige met wie Tommie wil kroelen is hier met mij, hou ouder hoe gekker.

Vanmorgen zijn we rond 8 uur opgestaan en na de laatste voorbereidingen
(broodjes voor in het vliegtuig exclusief drinken want dat mag niet) zijn we richting
An en Jef gereden. An heeft ons, heel lief, in de stromende regen naar Schiphol
gebracht. Daar aangekomen ging het afgeven van de bagage en het inchecken vrij
soepel aangezien we dat laatste thuis al hadden gedaan, lang leve internet.

Bij 1 van de tax free winkels kocht ik wat water, de dame achter de kassa zei dat dit
niet mee mocht in het vliegtuig en ik het van tevoren moest opdrinken, ik weet dat het moet en ik weet dat deze voorschriften er niet voor niets zijn maar mensen zeg...wat een ureaucratisch gedoe. Eenmaal door de body-scan heen, waar ik mijn sandaaljes uit moest doen omdat het alarm hier op af ging, konden we dan eindelijk het vliegtuig in.

Helaas daar nog ruim 40 minuten zitten wachten aangezien er twee passagiers alsnog besloten niet mee te gaan dus dat had nogal wat voeten in de aarde. Uiteindelijk stegen we dan om 15.40 uur op en aangezien het Transavia vliegtuig vrij klein was leek het opstijgen en landen verdacht veel op een wilde rit in een achtbaan. Tijdens de landing remde het vliegtuig zo snel af dat ik blij was met mijn natuurlijke stootkussens.

In Cyprus is het 1 uur later en de busreis naar ons hotel duurde een half uur dus om
21.30 uur kwamen we dan eindelijk aan bij het St. George hotel in Paphos, zeer mooi hotel en, dat bleek meteen, erg klantvriendelijk. De dame bij de receptie verwees ons namelijk direct door naar het restaurant waar we nog tot 22.00 uur konden eten. Ik eet liever nooit zo laat maar nood breekt wet en na zo'n lange dag gingen een stukje vis en wat aardappels (waar aardappels zijn daar is Esther) er goed in.

Het enige nadeel tot nu toe is dat we op onze kamer geen Nederlandse stopcontacten hebben dus onze mobiele telefoon/videocamera en de batterijen van mijn camera niet op kunnen laden. Bij de ANWB hadden we van tevoren nog nagevraagd of het nodig was een adapter te kopen..dit was absoluut niet het geval. Voortaan dus gewoon vanuit ons boerenverstand handelen en niet luisteren naar een ander. Morgen maar eens kijken of we zo'n adapter kunnen kopen.

Belangrijikste is....We zijn op Cyprus!!!

Vandaag was het dan eindelijk zo ver, mijn eerste bruiloft als fotograaf! De laatste dagen was ik 1 brok zenuwen en alle ramp scenario's zijn de revue gepasseerd. Mart en An hadden positief op me ingesproken ik kon het en dat wist ik! Mijn hoofd wist dit maar mijn maag was nog niet overtuigd!

Vanmiddag rond twee uur was ik er en ging het dan echt gebeuren en ik moet zeggen......ik vond het erg indrukwekkend om als buitenstaander zo dichtbij mensen hun prive leven te mogen komen. Je ziet de liefde tussen twee mensen, trotse ouders, prachtige kinderen en een familie en vriendengroep die heel hecht zijn met elkaar. Zo hecht dat ik samen met de bruid en haar vader inclusief twee schoteltjes bruidstaart naar haar zus zijn gereden. Haar zus is vijf dagen geleden mama geworden en kon er niet bij zijn dus zijn we gewoon naar haar gegaan.

Nog zo'n voorbeeld is dat we vanmiddag ook nog naar het verpleeghuis zijn geweest naar de oma van de bruidegom zijn geweest zodat ze haar kleinzoon en bruid toch even kon zien. Het was een hele mooie dag hoe vermoeiend ook.

Eenmaal thuis deed ik het geheugenkaartje wat vol stond in mijn pc en opende de map LEEG! NIETS NJENTO!! Het zweet brak me uit ik werd spontaan misselijk en de tranen kwamen meteen opzetten dit was een ramp!

De foutmelding full cf heb ik direct op internet opgezocht. Na heel wat zoeken hebben we een programma gevonden die de foto's heeft terug kunnen halen. Toen waren er weer tranen maar nu van blijdschap! Wat een dag zeg ga nu lekker slapen!

Nee ik heb vanavond geen Chinees gehaald maar vanwege dit getal rolde ik net bijna van de bank. Ik zat een beetje te zappen en kwam terecht op Nederland drie waar het programma Experience bezig was. In dit programma strijden een aantal 20-tigers tegen elkaar om een droomstage te winnen. Vanavond stond er een stage bij de Liberije als gastheer of vrouw op het spel. Het finale spel werd bij de Liberije gestreden en Joyce mocht de tafel met o.a. Joop Braakhekke (met de nadruk op het eerste woord) bedienen. De gasten kregen als welkomst aperatief een glaasje bubbels. Na het soort champagne te hebben nagevraagd kwam Joyce opgetogen terug, Braakhekke vroeg ' wat betekent het nummer 734 op de fles?' Joyce sloeg rose rood uit en zei 'nou eh tja ik eh vermoed eh denk dat dat nummer gewoon voor de plek staat waar de fles heeft gelegen.....' Joyce heeft de droomstage niet gewonnen. En nu is het tijd voor een biertje en dat zal een ware smaak Experience worden proost!