Op 15 juni 1998 kwam er een klein rood duiveltje in ons leven, een duiveltje van amper vier weken oud wat zijn eerste levensdagen op een zolder heeft doorgebracht omdat niemand wist dat hij er was, kortom, een echte vechter was geboren.
Een vechter die, zo bleek, dol was op al het eten wat hij eigenlijk niet mocht hebben, zo bewees hij toen hij net 6 weken oud was en met zijn kont op de deksel van een bakje met Chinees eten ging zitten. Hij vond namelijk alles lekker, zolang het maar geen katten eten was, iets wat hij, tot zijn grote ergenis, het grootste deel van zijn leven kreeg. Daarom was het voor hem ook zo'n sport om van alles wat hij ons uit de koelkast zag halen of uit een zakje/trommel/bakje etc... een stukje te proeven.
Tommie, zoals wij hem noemden groeide op tot een stoere kater die met zes maanden oud trots met een duif naar binnen kwam gewandeld die hij voor zijn baasjes had gevangen. Tommie die bij het horen van een snij plank direct in de keuken stond maar daarentegen heel hard weg rende bij het horen van een plastic zakje. Ook het moment dat hij in de vensterbank zat en katten hoorde vechten wat schijnbaar zo eng was dat hij snel op bed ging zitten is iets om niet meer te vergeten.
Tommie en Mart, een stel apart, vanaf het moment dat we in Zwijndrecht gingen wonen zat Tommie standaard te wachten tot Mart thuis kwam, meestal voor de deur als een hond maar ook vaak op de bank. Als hij de auto hoorde dan sprong hij op en ging nog net niet kwispelen als hij Mart binnen zag komen. Zodra Mart maar even op de bank ging zitten stond Tommie naast hem, soms hoorde ik vanaf de bank een zucht 'Tommie nu even niet' maar twee tellen later kroop die rooie weer tegen hem aan, het was echte liefde tussen die twee.
Het verhaal van de poederkwast mag ook niet ontbreken, speciaal voor hem gekocht bij de Hema om mijn eigen kwast te sparen. Want voor hem ging er niets boven zijn neus in een poederkwast steken om vervolgens heel hard aan de haren te gaan trekken. Na het spelen met de kwast was het vaak tijd om te 'boksen' met Caya, dat begon 's morgens al en de laatste ronde was meestal voordat we naar bed gingen.
Tommie, een kater met een eigen wil en karaktertje, een kat die heel veel heeft gegeven en waar wij vandaag afscheid van hebben moeten nemen, Tommie wilde niet meer vechten, Tommie was ziek. Dierenliefde is ook een kwestie van loslaten. We zijn erg verdrietig maar weten ook dat hij het goed heeft gehad...we zullen hem missen maar nooit vergeten!
