Wen, speciaal voor jou omdat ik weet dat je zo gek bent op Trijntje Oosterhuis...

Je bent zo oud als je je voelt maar je kan je heel lang 20 voelen maar qua uiterlijk gaat dat op den duur niet meer op en daar moest vandaag dus wat aan gedaan worden. Nee ik heb me niet in laten spuiten met botox zodat ik er nu uitzie als een strak getrokken plastic pop, 100% ontspanning met heel veel sauan's, zwembaden, lekkere hapjes, deden in dit geval al wonderen, tel daar een massage met stenen(hot-stone massage, zoek maar op) en een algen pakking bij op en je voelt je herboren. De Veluwse Bron was dus een groot succes.

We kwamen rond half 6 bij de auto aan en toen was het tijd om het hotel op te zoeken, dat zoeken begon nog erg positief want wij zouden gewoon even naar Epe rijden (zo groot is dat niet) en dat hotel zou wel in het centrum liggen. Na 7 keer hetzelfde benzine station, 8 keer hetzelfde informatiebord en een uur later kwamen we tot de ontdekking dat het toch wel lastig was te vinden. Op onverklaarbare wijze reed Mart op een gegeven moment toch de goede kant op en zagen we tot onze vreugde het naambordje 'hotel de Witte Berken' via een lange weg werden we vrij plotseling opeens naar rechts verwezen waarna we op een onverhard pad terecht kwamen. Aan de linker en rechterkant zagen we caravans en de modder spetterde vrolijk in het rond (het regende inmiddels behoorlijk hard) door al die hobbels in de weg. Uiteindelijk was daar het hotel, het zag er van buiten erg leuk uit, een beetje landhuis achtig en helemaal wit (zoals de hotelnaam al zegt, heb alleen geen berken gezien...)

Eenmaal binnen verdween de moed in onze schoenen want het rook echt letterlijk naar een bejaardenhuis en het zag er nogal gedateerd uit, er stonden zelfs opgezette dieren op de grond er ik zag een paar tafels staan met daarop sieradenk, sjaaltjes en tassen, zou er de volgende dag misschien markt zijn in het hotel? Ik wilde al vluchten maar besloot om het toch een kans te geven, mede omdat we gereserveerd hadden, zonde om geld uit te geven als je er niets voor terug krijgt. De meneer bij de receptie keek ons aan of hij nog nooit gasten had gezien en het duurde vrij lang voordat hij begreep dat wij toch echt een kamer hadden geboekt. Hij keek in het grote boek, gromde wat en liep naar achteren, hij kwam terug met zo'n ouderwetse sleutel die zo zwaar zijn dat je zo ongeveer een karretje nodig hebt om hem mee te nemen. Hij zei 'willen jullie hier dineren?' Wij zeiden 'nee hoor wij gaan in Epe zelf wat eten' toen zei hij 'oh dus jullie hebben een feestje?' Nou nee hoor wij willen gewoon lekker wat eten meer niet, zucht!
Hij zei dat we, als we terug zouden komen, de achterdeur konden gebruiken om erin te kunnen, er stond ook nog een vrouw bij de bar en die riep dat het wel handig zou zijn als hij even liet zien waar die deur was, hij rende zowat richting die deur en riep 'deze dus' wij konden er door zijn snelheid nog net een glimp van opvangen.

Op weg naar onze kamer kwamen we een man tegen me een looprek, dit zorgde ook weer voor een behoorlijke lachkriebel, waar waren we terecht gekomen, in huis avondrood? De kamer zelf was erg groot met nadruk op ERG, daar konden met gemak vier mensen slapen, het zag er prima uit en daar rook het gewoon normaal dus wij haalden opgelucht adem.

Het eetcafe in Epe was erg makkelijk te vinden, niet zo gek want op zoek naar het hotel waren we daar al 4 keer langs gereden dus dat was een weggevertje. Ik had ook hier van tevoren gereserveerd, we kwamen binnen en van de 12 tafels waren er twee gevuld dus ook dit beloofde een 'intiem' gebeuren te worden. Het eten was echt zalig, zelden zulke lekkere Italiaanse soep en stoofvlees buiten de deur gegeten, voor een dessert was helaas geen plek meer dus hebben we voor een verse kruidenthee gekozen, ook lekker! Het hotel was nu in 1 keer te vinden, heerlijk geslapen en de volgende ochtend zaten we als eerste te ontbijten. Omdat het nog erg vroeg was zijn we na het uitchecken naar Zwolle gereden, gezellige stad dus daar nog een paar uurtjes gewinkeld. Toen was het tijd om naar huis te gaan. We hebben echt een heel erg leuk weekend gehad!!

Wat vrijwel zeker was, goud voor Sven Kramer, eindigde in een drama. Op de
10 kilometer kon er niets mis gaan voor Sven Kramer. Sven Kramer lag ver voor op het schema van de tot dan toe nummer een Seung-Hoon Lee. Door een fout op de wissel werd Sven Kramer gediskwalificeerd. Volgens Kramer riep Gerard Kemkes dat hij naar binnen moest, daar waar hij de buitenbaan moest pakken. Een black-out van de trainer die grote gevolgen zou hebben. Het stadion was stil, met stomheid geslagen. Het was stil in de huiskamers. Hoe kan een trainer roepen naar welke baan een schaatser moet gaan, een ervaren schaatser die op de automatische de juiste baan weet te nemen. Die daar niet eens bij na hoeft te denken. Een fout maken is menselijk, maar in dit geval is deze fout niet of moeilijk te plaatsen.

Er zal nog lang over worden gesproken, de tien kilometer van Sven Kramer op
dinsdag 23 februari 2010. Natuurlijk, het leven gaat door, er zijn dingen die tien keer erger zijn, maar voor een topsporter is dit het ergste wat hem kan gebeuren.

Bron: het weekblad de Drachtster Courant

Met deze things to do bedoel ik een lijstje met leuke plannen voor de komende maanden, plannen met Mart, met An en met Willem.

Met An ga ik dit jaar sowieso twee keer Themen, een dagje naar Ridderkerk en daarna nog een weekendje naar de Zwaluwhoeve. Met Mart ga ik op mijn verjaardag naar de Veluwse Bron (ja ook weer naar de Thermen) en daar blijven we ook lekker slapen, verder gaan we dit jaar ook nog samen op vakantie, waar naar toe dat weten we nog niet, we dromen nog steeds weg bij de plaatjes.

Met Willem ga ik op 8 april naar Normandie waar we ons een paar dagen, gewapend met camera (in Willem zijn geval camera's) heerlijk gaan vermaken. Voor mij een hele stap want ik ben in al die jaren dat ik nu samen ben met Mart nooit langer dan 1 nachtje weg geweest. Heb een hele grote mond en doe wel heel stoer maar ik ben nou eenmaal heel graag bij hem. Daarom had Willem bedacht om donderdag weg te gaan en zondag terug te komen, dat is lang zat om een paar mooie foto dagen te hebben.

Voldoende leuke plannen, heb er erg veel zin in!

Willem had ons die week gebeld om aan te geven dat het goed zou zijn als we snel langs zouden komen omdat het steeds slechter met haar ging. Het was zwaar, emotioneel maar ook fijn om haar te zien, nog even haar hand vast te houden, haar een kus te geven en haar warmte te voelen. Het enige woord wat nu in me naar boven komt is 'intens'

Een dag later, zaterdag 10 januari 2009, een koude maar prachtige winterdag, Mart en ik waren op dat moment aan het wandelen langs de Rotte en de wereld zag er sprookjesachtig uit, toen ging de mobiele telefoon van Mart, het was Willem, wij wisten op dat moment genoeg... het sprookje was afgelopen.. In die wijdse omgeving met een strakblauwe lucht en een warm aanvoelende zon hoorden wij dat Yvon was overleden.
De komende dagen denken wij extra aan Yvon maar ook aan Willem.

Uurwerk Werk waarvoor je per uur betaald wordt
Antiloop Middel tegen diarree
Vertrouwen Trouwen in een ander land
Panama Als je vader je moeder laat voorgaan
Bedacht Is naast bed nummer 7
Achteraf Min 8
Minimaal Een hele kleine maaltijd
Kieskeurig Als je kies heel goed gepoetst is
Continenten Je bil inenten
Minister Een hele kleine ster
Profeet Beroepsvoetballer aan tafel
Politicus De zoen van een politieagent
Paling De vader van een Chinees meisje
Verzuipen Drinken in het buitenland
Uitzonderlijk Begrafenisondernemer op reis

Dit was mijn bijdrage aan het kauwgomballen tijdperk

Komkommertijd is een periode van het jaar waarin weinig nieuws te melden is omdat politici en veel anderen op vakantie zijn. F.A. Stoett omschrijft de komkommertijd als een slappe tijd, waarin weinig zaken gedaan worden, dus in de maand augustus, als er veel komkommers zijn en de handel over het algemeen niet zeer levendig is.

Nu bestaat er in mijn beleving ook een tweede komkommertijd periode, althans, dat ligt eraan in welke sector je werkt, maar op kantoor gaat het nu langzaam maar zeker ook rustiger worden, de laatste afspraken zijn of worden gemaakt en de meeste van ons zwaaien eind volgende week al af om pas in het nieuwe jaar weer terug te keren. Dus ook een soort komkommertijd.

Zolang er nog geen nieuw woord is voor deze periode wil ik voorstellen er voorlopig kauwgomballen tijd van te maken.

De uitleg is als volgt, op onze afdeling staat een heuse kauwgomballenautomaat waar een aardige hoeveelheid kauwgomballen in zit, deze automaat moest bijgevuld worden maar de hamvraag was..hoe gaat hij open?

Ik heb vanaf vanmorgen 09.30 uur tot heden een stuk of 6 collega's in diverse functies in allerlei houdingen over en onder de automaat zien hangen in de hoop het ding open te krijgen. Er is zelfs een doosjes met ruim 30 sleutels aan te pas gekomen want er zit een slotje op de automaat, maar helaas, hij zit nog steeds dicht.

Toch wel een beetje vreemd en tegelijkertijd hilarisch dat er van zoiets onzinnigs als een apparaat met gekleurde balletjes zoiets belangrijks wordt gemaakt..... ik vrees het ergste voor volgende week, misschien gaan we de ballen dan wel tellen of op kleur leggen.

Woensdag 2 december, een bomvol Ahoy in Rotterdam, 1 vrouw die het dak er compleet af zou gaan spelen, haar naam? Anouk! Een poosje terug kreeg ik van An een mail met de vraag '2 december komt Anouk in Ahoy, zin om met ons mee te gaan?'

R U Kiddin Me? Natuurlijk wilde ik dat, Anouk live zien...dat stond al heel lang, bijna bovenaan mijn verlanglijstje!!

De kaartjes waren, tot mijn grote verrassing en blijdschap, vrij snel door An gereserveerd dus het wachten kon beginnen! Nou vanaf zondag kon ik
Three Days In A Row aan niets anders meer denken! Heerlijk die voorpret.

Om me heen hoorde ik veel positieve verhalen, op de cursus was er ook al iemand geweest en zij vond het helemaal geweldig en neef en vriend van Jef Michel en zijn vriendin waren in Antwerpen geweest en waren ook heel erg enthousiast.

Om 20.00 uur ging het voorprogramma van start en een uurtje later was het dan eindelijk zo ver!! Daar stond ze dan opeens, in levende lijve! Een paar nummers later kon ik alleen maar denken Good God wat een stem!!!

We leven in een snel veranderende
Modern World waar de muziek industrie vol zit met zielloze muziek en top 40 shit maar gelukkig zijn er nog pareltjes zoals deze Girl and she rocks!!

Zowel de oude hits als de nummers van haar laatste album kregen we gepresenteerd in een show van twee uur die voort denderde als een sneltrein, geen pauze, geen gezeur maar knallen! Anouk, zwanger van haar vierde maar zo vol energie, heb er eigenlijk maar One Word voor en dat is WAUW!

We hadden staanplaatsen en omdat An en Jef een paar mensen voor zich hadden staan die gemiddeld 1.80m waren en ze niet veel meer konden zien zijn ze op de trap gaan staan.

Mart was er jammer genoeg niet bij omdat hij erg vroeg op moet en hij nooit weet hoe laat hij klaar is, bij alle up tempo nummers stond ik lekker uit mijn dak te gaan maar bij de ballads, toen al die stelletjes lekker bij elkaar stonden te kroelen was het Nobody's Wife gevoel zeer aanwezig.

Aan het einde van de avond voelde mijn voeten aan of er een wals overheen was gereden want My Shoes met 8cm hoge hakken waren heerlijk om op te dansen maar na een hele dag voel je ze toch wel :-)

An en Jef hebben me, heel lief, thuis afgezet en toen heb ik nog vrij lang na liggen genieten van het gesuis in mijn oren. Nu is het wachten op het volgende concert.

Maar in deze Sinterklaasperiode waarbij de kindjes o.a. de zak van Sinterklaas zingen, wil ik hierbij even melden dat dit geen 'sensuur' stukje gaat worden, het is leesbaar voor mensen van 0 tot 100.

Ik schrijf niet zo vaak over het werk maar soms gebeuren er gewoon van die dingen die even gemeld moeten worden omdat ik de mensen om mij heen graag mee laat lachen. Mijn collegaatje en ik zaten een beetje te praten over van alles en nog wat en toen sprak zij vol vuur de volgende woorden 'Es een directeur heeft een apparaat nodig voor zichzelf en voor zijn secretaresse'

Tja, daar zit je dan, ik dus meteen in een stuip, collegalief herhaalde haar woorden en zei 'als ik het zo zeg klinkt het wel wat vreemd en het woord apparaat krijgt opeens wel een hele andere betekenis,zullen we er dan maar machine van maken?'

Waar ging dit gesprekje over? Nou gewoon over een printer en of het wel zinvol was om de oude printers te laten verwijderen en alleen nog maar gebruik te kunnen maken van een multifunctional..ook zo'n woord waar ik meerdere gedachten bij krijg maar dat zal dan wel weer aan mijn dirty mind liggen. Fijne middag nog!!

Daar was hij dus niet blij mee want hij duwde me behoorlijk hard opzij en stampte zo goed als hij dat nog kon richting trap. De conducteur die dit alles zag riep 'meneer toch ze wilde u alleen maar helpen!' Waarom de bejaarde uitriep 'DAT HOEFT NIET IK KAN HET ALLEMAAL ZELF WEL!'

Ik riep hem nog na dat hij voor zijn leeftijd nog erg fit was en kon er later de lol wel van inzien maar toch sta je wel even met je mond vol tanden, of hij nog veel tanden heeft weet ik niet maar dat er voldoende haar op groeit is een ding wat zeker is....

Die bejaarden van tegenwoordig :-)

Nou ik moet zeggen...het viel behoorlijk tegen, het is en blijft een geweldige sport en ik kwam nat van het zweet terug in de kleedkamer inclusief een dikke hand en rode onderarmen van het bal blokken en meppen. De trainster was zeer te spreken over mijn 'kracht' maar er moet nog heel wat gesleuteld gaan worden aan de techniek. Wat zijn die meiden snel en nog erger, ze meppen bijna door die bal heen. De training begon met warmlopen wat inhield dat ik mocht gaan hardlopen, al jaren niet meer gedaan dus dat viel behoorlijk tegen, maar ik gaf niet toe, ik rende rond of ik nooit anders had gedaan. Dat ik daarna stond te hijgen als een oud karrepaard doet niet ter zake. Vervolgens heb ik dik een half uur met de trainster alle technieken doorgenomen en daarna waren mijn onderarmen al aardig rood. Vervolgens nog een uur in de zaal met de andere meiden staan spelen en langzaam maar zeker begon ik de smaak te pakken te krijgen. Ik ben er nog lang niet en het zal nog heel wat weken training kosten maar ik hem mezelf voorgenomen om door te zetten. Volgende week dinsdag weer!

Oh ja, heb het voor elkaar gekregen om een bal zo hoog te slaan dat hij tussen de ringen in verdween en daar netjes bleef hangen, de rest van het team keek ademloos omhoog en riep in koor 'dat hebben wij nog nooit voor elkaar gekregen' Dus ik heb toch iets gedaan wat uniek was!

Als ik op basis van wat plaatjes moet vertellen wat ik wil dan is het als volgt:

Dit moet het worden:

En dit is het nu:

Maar in dit geval heb ik dus niet over die foto's, ik heb het over de foto's waarop baby's te zien zijn die echt nog maar 'net' geboren zijn. Nu kreeg ik vanmorgen zo'n foto te zien en daar moest ik dus eigenlijk ook 'ach gossie' op zeggen, althans, de verwachtinsvolle blik sprak boekdelen.

Maar ik zag eigenlijk alleen maar rimpels en kreukels en kon er nog niet zo veel van maken, dus ik zei dat ik baby's die een paar dagen ouder waren toch mooier vond dan de baby's die net het daglicht hadden gezien. Dit is me niet echt in dank afgenomen. De baby op de foto die ik trouwens te zien kreeg was niet van de dame zelf maar van een collega van haar. Als hij van haar was geweest had ik wijselijk mijn mond gehouden en gezegd 'ach wat een schatje' Goede les voor de volgende keer, zeg in het geval van baby's wat er van je verwacht wordt al is het de baby van de vriendin van de zus van de slager op de hoek... dat is voor de werksfeer een stuk prettiger.

Ik wil graag afsluiten met dit stukje van Hans Teeuwen om maar aan te geven dat het veel erger kan!

Als je maar eerlijk bent he, dat is het belangrijk he
Dat je eerlijk bent, recht door zee, nergens doekjes om winden
Maarja, dat kan niet altijd he...

Maar je moet, je moet die kinderen niet zo serieus nemen,
dat gezeik van die kinderen ook man
'Kijk pappa zonder handen'
Ja man, is een driewieler, flikker toch op!

Vanmorgen heb ik Mart natuurlijk gefeliciteerd en toen kon het wachten beginnen want was het gelukt? Nou dat kan je wel stellen, toen Mart aan kwam op zijn werk was echt zijn HELE auto versierd me slingers, vlaggen, vaantjes, A4-tjes met 'gefeliciteerd' erop en al zijn collega's stonden meteen om hem heen. Mart doet dan wel net of hij dat heel erg vind en hij moppert dan even flink maar hij eindigt dan wel door te zeggen 'ik vind het toch wel leuk'

Ik ga straks even richting bakker voor iets lekkers en langs de drankhandel om dat lekkers mee weg te spoelen en dan gaat het vanavond wel goed komen. We hebben afgesproken om zaterdagavond samen uit eten te gaan.

Lieverd, van mij voor jou een dikke kus en nog vele vele jaren!

Dus ik dacht bij mezelf 'waarmee?' Hij is morgen pas jarig dus dat kon het niet zijn..was ik iets vergeten...wat dan? Dus ik vroeg 'eh schat..waarmee?' Vol overtuiging riep Mart 'nou met ons, we zijn vandaag 14 jaar samen!!!' Toen ik voorzichtig zei dat dit pas de 14e is dus volgende week hoorde ik even niets, vervolgens 'oh eh...ik dacht dat het vandaag was'

Nu hoop ik wel dat hij vandaag een bos bloemen heeft gekocht voor me met een
7 dagen vershoudgarantie zodat ze de 14e ook nog mooi zijn.

Lekker ding is het toch ook he...

'Schoonheid is een oordeel, gemaakt door degene die naar je kijkt en soms is het nodig om diegene, als hij niet goed kijkt, een mep te verkopen'

Ik kan me hier helemaal in vinden :-)

Dus ik wil afsluiten met 'een gewaarschuwd mens telt voor twee en wie zich brand moet op de blaren zitten'