Nu zou je de daar de volle prijs voor kunnen betalen maar waarom zou je? Dus An en ik zijn vanaf gisteren aan het proberen geweest een veiling binnen te slepen voor een arrangement bij thermen Bussloo inclusief behandeling en uitgebreide lunch. We hadden afgesproken niet hoger te bieden dan 60 euro, mooi prijsje voor twee personen toch?

Nou wij proberen en proberen, helaas, het ging elke keer net mis, steeds in de laatste paar seconden ging de prijs zo snel omhoog dat het niet mogelijk was om ertussen te komen. Vannacht is zelfs Jeff nog voor ons aan het bieden geweest maar ook hij greep er net naast, tot vanmorgen... Met heel veel geduld en een ijzeren concentratie is het hem gelukt om echt op 1/10e van de laatste seconde het winnende bod te plaatsen.

Nu nog een leuk hotelletje of bed and breakfast erbij zoeken en dan gaan snip en snap weer samen op pad!

Jeff.....

Geloof me, ook wij waren vrij pessimistisch, vooral na trainig twee waarbij we een serie van 2-1-2-1-2-1-2 minuten moesten hardlopen. Het zijn maar twee minuten maar jezus wat kunnen 120 seconden lang duren! Maar ook deze training hebben we volgehouden, weliswaar met een rood hoofd en een natte rug van het zweet maar da doet er niet toe.

Als we donderdag 3 mei hadden geweten wat er nog zou komen hadden we gelachen om die paar minuutjes. Gisteren was onze derde en laatste trainingsdag van deze week. We hadden bedacht om lekker vroeg te gaan want dat zou een mooi begin van de dag zijn! Dus 's morgens in alle vroegte zijn we, toen het nog droog was, naar het park gegaan hier vlak in de buurt en hebben daar de 3 x 3 minuten gedaan, een ware hel en wat waren we blij dat ze erop zaten. Eenmaal thuis zijn we lekker gaan douchen en daarna voelde we ons erg fit dus dat is wel weer een postief puntje.

Nu even rustig aan tot dinsdag want dan begint de 2e trainingsweek. Ik hou jullie op de hoogte van onze vorderingen.

An werkt in Rotterdam, zeg maar gerust, midden in het centrum dus in de pauze gaat zij regelmatig even een rondje stad maken. Vorige week was ze bij het Kruidvat naar binnen gelopen en werd hier spontaan aangesproken door een oud dametje. Deze zat met een waar dilemma want ze was erop uitgestuud door haar buurvrouw.

Deze buurvrouw had ontdekt dat er op haar frisse muur een hele nare beschadigde plek was ontstaan en had er geen zin in om deze te moeten witten. Dus ze had bedacht om haar buurvrouw op pad te sturen. Ze had bedacht dat deze even wat deodorant voor haar moest kopen, let wel, van dat spul wat van die mooie witte strepen achterlaat, oftewel, de ouderwetse troep van zoveel jaar geleden. Het plan was om deze deodorant op de bewuste beschadiging te sprayen zodat deze niet meer zou opvallen...een briljante en voor zeer frisse oplossing...een soort Eau de Latex....

An zette haar meest behulpzame glimlach op en vertelde aan de oude dame dat het wel erg lastig, zeg maar gerust onmogelijk zou gaan worden om deze witte vlekken deo te vinden. Vervolgens kwam An met een nog veel briljanter idee, 'waarom koopt u niet gewoon tandpasta, dat werkt misschien ook wel'

De oplossing blijft hoe dan ook fris....nu vraag ik me alleen wel af in hoeverre An heeft verteld dat er heel wat tandpasta op de markt is met allerlei leuke kleurtjes.....

Bedankt voor dit heerlijke verhaal An! Ik hou me aanbevolen hoor als je nog meer van dit soort ontmoetingen hebt.

Laat de volgende mededeling even op je inwerken..........

WIJ HEBBEN VOOR DE EERSTE KEER HARDGELOPEN

Gaat het? Lees nog even een keertje terug om er zeker van te zijn dat je het goed hebt gelezen...hebben ze echt??? Ja we hebben echt hardgelopen. Niet omdat we iets gepikt hebben en er was ook geen nood aan de man, het was geheel vrijwillig.

Denk bij dat hardlopen ook een paar echte hardloopschoenen, een trainingsbroek en
t-shirt + allebei een mp4 speler met onze digitale Running Coach en het feest is compleet. De running coach werkt heel erg stimulerend want in combinatie met muziek en een dame die verteld hoe lang je nog moet en wanneer je mag lopen is het goed vol te houden.

De verwachting was eerlijk gezegd dat we het niet vol zouden houden maar niets is minder waar, we vonden het leuk en het ging goed, zeker als je bedenkt dat we allebei niet echt sportief zijn. Dit was echt lekker en het mooiste komt nog, donderdag gaan we weer. Het trainingsschema dat we volgen is speciaal voor beginners en gaat ervan uit dat je na 18 trainingen 5km kan hardlopen.

Wordt vervolgt, het begin is er!!!

Beste mensen,

Voor het maken van een presentatie voor de Wet Werken Naar Vermogen ben ik op zoek naar Playmobiel.

Wie heeft er een grote verzameling waarvan ik vrijdag 4 mei gebruik kan maken.

Ik zoek onder andere: een (of meerdere) tafel(s) , een (of meerdere) stoel(en), een rolstoel, diverse mannetjes en vrouwtjes (verschillende beroepen), een werkplaats (brandweer of garage).

Als je maar een paar stukjes hebt dan is dat ook welkom.

Bij voorbaat dank.

Deze hebben zich vanaf maandag in zijn keel en hoofd gestationeerd en gebruiken deze locaties sindsdien als overdekte speeltuin (je weet wel, waar ruim 1000 kinderen zo hard krijsen dat je er standaard met migraine en een zenuwen inzinking vandaan komt onder het mom van 'als zij genieten dan genieten wij ook') Eerst werd er nog gedacht aan een voorhoofdholte onsteking en hier zou de antibiotica kuur korte metten mee moeten maken, helaas, deze is nog steeds niet aangeslagen. Gevolg van dit alles is barstende hoofdpijn die maar niet over gaat, constant hoesten en heerlijke koortsaanvallen met gisteren een record van 39+

Vannacht hebben we samen een paar uur op de bank doorgebracht met kopjes thee, water, roomijs en fruit om de keel een beetje te ontzien.

Grote kans dat dit alles een ordinair griep virus blijkt te zijn en daar is maar 1 remedie voor...hopen dat het snel overgaat!!

We zijn eerst in de stad maar eens begonnen met een lekker hapje want op een lege maag aan zo'n paal hangen leek ons geen goed idee, voor alle zekerheid heb ik naast de zeer gezonde kip salade er ook maar twee glaasjes rose achteraan gegooit om de soepelheid van mijn spieren te versterken. An hield het heel verstandig bij 1 glaasje. Eenmaal bij de lokatie aangekomen ontstond er wat communicatie storing want een workshop gaven ze niet, wel proeflessen, we stonden ook niet op de lijst. Na wat heen en weer gebel met de baas konden we ons dan toch om gaan kleden.

Eenmaal terug in het zaaltje waar het gemiddeld 28 graden was en ongeveer 30m2 kon ik de verleiding niet weerstaan om maar meteen de paal in te springen op dezelfde manier waarop de lerares het deed, ja dat ging dus mooi fout...iedere vorm van souplesse ontbrak en met volle vaart kwam ik frontaal met mijn 'gevoelige' delen tegen
die paal aan..auw...de eerste blessure was gemaakt.

Vervolgens moesten we opwarmen, ja wist ik veel, ik dacht dat we meteen van start gingen, nee er moest eerst een dansje gedaan worden, het wordt Zumba genoemd en An is er dol op maar iedere vorm van dans waarbij er pasjes gedaan moeten worden met armen en benen is niet aan mij besteed. De dames gingen omlaag, omhoog en van links naar rechts en ik besloot om dan maar een beetje mee te hupsen. Daarna volgde er een soort bootcamp waarbij we buikspieren, beenspieren en bilspieren moesten mishandelen. En toen moesten we ook nog opdrukken, de salade en de rose draaiden overuren in mijn maag.

Eindelijk was het dan zover, we mochten nu echt gaan beginnen, de lerares vond het nodig om te laten zien wat je na 5 jaar training ongeveer kan en An en ik dachten maar
1 ding 'oh mijn god' gelukkig was het niet de bedoeling dat wij dit ook konden binnen vijf kwartier dus wij mochten beginnen met wat rondjes draaien rond de paal. Na wat onhandig gedoe begon ik er de lol wel van in te zien en draaide rond dat het een lieve lust was. An mopperde dat zij niet rond draaide dus haar volgende wens was om op haar hoofd aan de paal te hangen, ok, dan gaan we dat dus doen. Nou dat ging best lekker maar toen kwam het moment dat ze dus weer richting grond wilde. Ik ga niet in detail treden maar het zal er in combinatie met die paal best 18+ uit.... gevolg was dat ik dus
echt op de grond rolde van het lachen.

Vervolgens wilde ik ook wel eens los van de grond maar dat was geen succes, ik gooide mijn been omhoog en voelde dat mijn lichaam maar 1 ding wilde en dat was gewoon weer op de grond staan. Conclusie, het is een ontzettend intensieve sport en ik heb
echt diep respect voor meiden die met 1 hand aan zo'n ding kunnen hangen. Rond tien uur was de proefles afgelopen en zijn we nog maar even een lekker koud biertje gaan drinken.

En nu een dag later voelen mijn spieren echt aan als lood en mijn benen zijn een
soort landkaart vol met blauwe plekken maar het was ontzettend leuk!

Op 16 januari was de officiële kick-off en aangezien mijn naamgenote ontzettend bedreven is in het geven van voorlichtingen heeft zij de presentaties tot op heden op zich zich genomen.

Afgelopen donderdag liet ik, in haar bijzijn, vallen dat ik maandag, vandaag dus, een presentatie voor mijn rekening zou nemen, eenmaal gezegd was er, voor mij, geen weg meer terug. Vanaf dat bewuste moment heb ik een paar dagen de tijd gehad om een heerlijke zenuwen knoop in mijn maag te laten ontstaan. Een knoop die ik, door een zeer geslaagde dag met An op zaterdag en een heerlijke strandwandeling met Mart gisteren behoorlijk heb weten te beperken.

Helaas werd het vervolgens zondagavond, bedtijd en voila, daar kwam de knoop in volle hevigheid opzetten. De gehele nacht heb ik liggen draaien, zweten en heb het gevoel gehad of ik een enge ingreep moest ondergaan. Vanmorgen (vannacht) rond kwart over 5 ben ik maar onder de douche gedoken en heeft Mart me daarna gezelschap gehouden tot ik naar mijn werk moest, Mart moest vandaag pas laat beginnen dus hoe lief ben je dan om je vriendin zo te steunen?

De maandag vorderde langzaam maar op een gegeven moment werd het dan toch echt 14.00 uur, de klanten gingen zitten en ik kwam/zag en overwon...nou ja....overwon...ik herkende mezelf niet meer terug. De zenuwen waren weg, ik stond er of ik het al tig keer had gedaan, geen moeilijke momenten, geen gehakkel, geen rode vlekken, ik had er zelfs lol in...en om 14.40 uur ging alles uit...letterlijk!!! De stroomvoorziening in Schiedam hield het voor gezien, de powerpoint presentatie viel letterlijk in het water. Gelukkig hadden we alles voor de klanten op papier klaar liggen dus kon ik door, al was het wel even schakelen.

Uiteindelijk is er een groep klanten weg gegaan die mij bedankten voor mijn uitleg en ik verliet omstreeks vier uur het pand omdat er nog steeds geen stroom was, volledig rustig maar ontzettend trots!! Dit smaakt naar meer!

's Morgens had ik in een receptenboekje een wokrecept gezien met veel verse groente en kip, er zaten ook wat spannende toevoegingen bij zoals tomatenpuree, lichte sojasaus, sherry en sinaasappel. Alles bij elkaar leek me dat wel een leuke smaakbeleving. Na het boodschappen doen en het voorbereiden kon het koken beginnen. De kip met ui, knoflook, peultjes en paprika zag er lekker uit maar toen moest de beruchte saus er nog bij, die saus met die sherry en tomatenpuree. Het dikke mengel schepte ik vrolijk door het geheel maar de geur die eraf kwam veroorzaakte geen holladiee stemming, verre van dat.

Uiteindelijk ben ik An een vorkje gaan laten proeven en die zei ze iets proefde wat ze niet kende, een of ander kruid of zo, dat bleek de ingekookte sherry te zijn, uiteindelijk stonden we met vier man te proeven en kwamen tot de eindconclusie dat we dit maar niet moesten gaan eten. Inmiddels was het al 19.00 uur en we hadden best wel trek, dus pc aan, site van de bezorgbeer opgestart en spareribs en zalmmootjes besteld, een half uur zaten we alsnog aan tafel, met vier kartonnen dozen en konden we eindelijk eten.

Gelukkig valt dat allemaal reuze mee,, waar hij het wel moeite mee heeft is de tijd, buiten het feit dat er nu zoveel tijd voor hemzelf is was hij gewend om volgens de klok te leven. De dagen zijn op nu nog erg lang en leeg.

Nou daar had ik wel een oplossing voor, kom gezellig langs voor een praatje, wat te drinken en een broodje. Daar had hij wel oren naar. Dus vanmiddag hebben we een paar uurtjes heel fijn als vader en dochter doorgebracht en wat mij betreft blijft het niet bij deze ene middag. Het was leuk pa en nogmaals bedankt voor de mooie rozen.

Woensdag 28 december hebben we afscheid van mams genomen zoals zij dat zou hebben gewild. Ik heb namens mezelf en pa voor haar gesproken, Queen heeft twee nummers voor haar gezongen 'who wants to live forever' en 'the show must go on' en Rob de Nijs zong 'Open einde'. Na de crematie zijn Mart en ik met pa mee naar huis gegaan waar we met elkaar hebben gesproken over ma en we zelfs hebben gelachen.

De donderdag heb ik puur besteed aan mezelf, ik ben spontaan de stad in gegaan en heb daar een mooie oudejaarsavond jurk gekocht en ben vervolgens een kapsalon binnen gestapt want ma zei altijd tegen me 'je moet goed voor jezelf zorgen'. Zaterdag zijn we met onze slaapspullen en een bak vol met sushi naar Hoogvliet gereden waar we met zes man een ontzettend ontspannen en gezellige oudejaarsavond/nacht/ochtend hebben gehad. Op 1 januari 2012 ben ik rond 9 uur 's morgens richting luchtbed vertrokken, ik was niet moe te krijgen. De kater van die nieuwjaarsdag heb ik op de koop toegenomen want de gezelligheid die eraan vooraf was gegaan was de hoofdpijn dubbel en dwars waard.

Gisteren was de eerste werkdag van dit jaar. Gelukkig heb ik een fijne baas die me een dienst opdracht heeft gegeven onder het mom 'hoe goed je je ook mag voelen, voor dit werk heb je 100% energie nodig en die heb je inmiddels wel verbruikt' dus ik mag deze week gewoon komen werken maar moet om 13.00 uur verplicht naar huis. En heel stiekem bevalt dat goed want hoewel ik ma haar overlijden heb geaccepteerd en ik er vrede mee heb was het toch wel een heftige week.

Heb ik nog goede voornemens dit jaar? Ja mijn blog wat meer up to date houden, niet dagelijks maar wel vaker dan 1 keer in de vier maanden. Tot snel!!

Vanmorgen om 08.55 uur is mijn lieve moeder overleden. Het laatste wat zij heeft gehoord waren de kerstliederen van het kerstkoor die beneden aan het zingen waren.

Ik heb je, door je ziekte, heel wat jaren moeten missen als de geweldige moeder die je altijd voor me bent geweest. Maar nu je er echt niet meer bent laat je een groot leeg gat achter. Ik zal je nooit vergeten en altijd van je blijven houden...

Een vechter die, zo bleek, dol was op al het eten wat hij eigenlijk niet mocht hebben, zo bewees hij toen hij net 6 weken oud was en met zijn kont op de deksel van een bakje met Chinees eten ging zitten. Hij vond namelijk alles lekker, zolang het maar geen katten eten was, iets wat hij, tot zijn grote ergenis, het grootste deel van zijn leven kreeg. Daarom was het voor hem ook zo'n sport om van alles wat hij ons uit de koelkast zag halen of uit een zakje/trommel/bakje etc... een stukje te proeven.

Tommie, zoals wij hem noemden groeide op tot een stoere kater die met zes maanden oud trots met een duif naar binnen kwam gewandeld die hij voor zijn baasjes had gevangen. Tommie die bij het horen van een snij plank direct in de keuken stond maar daarentegen heel hard weg rende bij het horen van een plastic zakje. Ook het moment dat hij in de vensterbank zat en katten hoorde vechten wat schijnbaar zo eng was dat hij snel op bed ging zitten is iets om niet meer te vergeten.

Tommie en Mart, een stel apart, vanaf het moment dat we in Zwijndrecht gingen wonen zat Tommie standaard te wachten tot Mart thuis kwam, meestal voor de deur als een hond maar ook vaak op de bank. Als hij de auto hoorde dan sprong hij op en ging nog net niet kwispelen als hij Mart binnen zag komen. Zodra Mart maar even op de bank ging zitten stond Tommie naast hem, soms hoorde ik vanaf de bank een zucht 'Tommie nu even niet' maar twee tellen later kroop die rooie weer tegen hem aan, het was echte liefde tussen die twee.

Het verhaal van de poederkwast mag ook niet ontbreken, speciaal voor hem gekocht bij de Hema om mijn eigen kwast te sparen. Want voor hem ging er niets boven zijn neus in een poederkwast steken om vervolgens heel hard aan de haren te gaan trekken. Na het spelen met de kwast was het vaak tijd om te 'boksen' met Caya, dat begon 's morgens al en de laatste ronde was meestal voordat we naar bed gingen.

Tommie, een kater met een eigen wil en karaktertje, een kat die heel veel heeft gegeven en waar wij vandaag afscheid van hebben moeten nemen, Tommie wilde niet meer vechten, Tommie was ziek. Dierenliefde is ook een kwestie van loslaten. We zijn erg verdrietig maar weten ook dat hij het goed heeft gehad...we zullen hem missen maar nooit vergeten!

Mart moest vanavond naar Dordrecht en zat fris gedoucht aan tafel, hij ging staan en het viel me op dat hij een ander soort spijkerbroek aanhad als dat ik gewend was...dat had hij zelf ook al door want hij zei 'kijk jij nou eens, is deze van jou?' JA Mart deze is van mij ja...uit met dat ding. Wat zegt dat lekkere ding 'Ja ik vond hem al zo raar zitten en ook opeens met zoveel RUIMTE'

Wat zal ik eens met hem doen???????? Tips zijn meer dan welkom.....