Op 16 januari was de officiële kick-off en aangezien mijn naamgenote ontzettend bedreven is in het geven van voorlichtingen heeft zij de presentaties tot op heden op zich zich genomen.

Afgelopen donderdag liet ik, in haar bijzijn, vallen dat ik maandag, vandaag dus, een presentatie voor mijn rekening zou nemen, eenmaal gezegd was er, voor mij, geen weg meer terug. Vanaf dat bewuste moment heb ik een paar dagen de tijd gehad om een heerlijke zenuwen knoop in mijn maag te laten ontstaan. Een knoop die ik, door een zeer geslaagde dag met An op zaterdag en een heerlijke strandwandeling met Mart gisteren behoorlijk heb weten te beperken.

Helaas werd het vervolgens zondagavond, bedtijd en voila, daar kwam de knoop in volle hevigheid opzetten. De gehele nacht heb ik liggen draaien, zweten en heb het gevoel gehad of ik een enge ingreep moest ondergaan. Vanmorgen (vannacht) rond kwart over 5 ben ik maar onder de douche gedoken en heeft Mart me daarna gezelschap gehouden tot ik naar mijn werk moest, Mart moest vandaag pas laat beginnen dus hoe lief ben je dan om je vriendin zo te steunen?

De maandag vorderde langzaam maar op een gegeven moment werd het dan toch echt 14.00 uur, de klanten gingen zitten en ik kwam/zag en overwon...nou ja....overwon...ik herkende mezelf niet meer terug. De zenuwen waren weg, ik stond er of ik het al tig keer had gedaan, geen moeilijke momenten, geen gehakkel, geen rode vlekken, ik had er zelfs lol in...en om 14.40 uur ging alles uit...letterlijk!!! De stroomvoorziening in Schiedam hield het voor gezien, de powerpoint presentatie viel letterlijk in het water. Gelukkig hadden we alles voor de klanten op papier klaar liggen dus kon ik door, al was het wel even schakelen.

Uiteindelijk is er een groep klanten weg gegaan die mij bedankten voor mijn uitleg en ik verliet omstreeks vier uur het pand omdat er nog steeds geen stroom was, volledig rustig maar ontzettend trots!! Dit smaakt naar meer!

's Morgens had ik in een receptenboekje een wokrecept gezien met veel verse groente en kip, er zaten ook wat spannende toevoegingen bij zoals tomatenpuree, lichte sojasaus, sherry en sinaasappel. Alles bij elkaar leek me dat wel een leuke smaakbeleving. Na het boodschappen doen en het voorbereiden kon het koken beginnen. De kip met ui, knoflook, peultjes en paprika zag er lekker uit maar toen moest de beruchte saus er nog bij, die saus met die sherry en tomatenpuree. Het dikke mengel schepte ik vrolijk door het geheel maar de geur die eraf kwam veroorzaakte geen holladiee stemming, verre van dat.

Uiteindelijk ben ik An een vorkje gaan laten proeven en die zei ze iets proefde wat ze niet kende, een of ander kruid of zo, dat bleek de ingekookte sherry te zijn, uiteindelijk stonden we met vier man te proeven en kwamen tot de eindconclusie dat we dit maar niet moesten gaan eten. Inmiddels was het al 19.00 uur en we hadden best wel trek, dus pc aan, site van de bezorgbeer opgestart en spareribs en zalmmootjes besteld, een half uur zaten we alsnog aan tafel, met vier kartonnen dozen en konden we eindelijk eten.

Gelukkig valt dat allemaal reuze mee,, waar hij het wel moeite mee heeft is de tijd, buiten het feit dat er nu zoveel tijd voor hemzelf is was hij gewend om volgens de klok te leven. De dagen zijn op nu nog erg lang en leeg.

Nou daar had ik wel een oplossing voor, kom gezellig langs voor een praatje, wat te drinken en een broodje. Daar had hij wel oren naar. Dus vanmiddag hebben we een paar uurtjes heel fijn als vader en dochter doorgebracht en wat mij betreft blijft het niet bij deze ene middag. Het was leuk pa en nogmaals bedankt voor de mooie rozen.

Woensdag 28 december hebben we afscheid van mams genomen zoals zij dat zou hebben gewild. Ik heb namens mezelf en pa voor haar gesproken, Queen heeft twee nummers voor haar gezongen 'who wants to live forever' en 'the show must go on' en Rob de Nijs zong 'Open einde'. Na de crematie zijn Mart en ik met pa mee naar huis gegaan waar we met elkaar hebben gesproken over ma en we zelfs hebben gelachen.

De donderdag heb ik puur besteed aan mezelf, ik ben spontaan de stad in gegaan en heb daar een mooie oudejaarsavond jurk gekocht en ben vervolgens een kapsalon binnen gestapt want ma zei altijd tegen me 'je moet goed voor jezelf zorgen'. Zaterdag zijn we met onze slaapspullen en een bak vol met sushi naar Hoogvliet gereden waar we met zes man een ontzettend ontspannen en gezellige oudejaarsavond/nacht/ochtend hebben gehad. Op 1 januari 2012 ben ik rond 9 uur 's morgens richting luchtbed vertrokken, ik was niet moe te krijgen. De kater van die nieuwjaarsdag heb ik op de koop toegenomen want de gezelligheid die eraan vooraf was gegaan was de hoofdpijn dubbel en dwars waard.

Gisteren was de eerste werkdag van dit jaar. Gelukkig heb ik een fijne baas die me een dienst opdracht heeft gegeven onder het mom 'hoe goed je je ook mag voelen, voor dit werk heb je 100% energie nodig en die heb je inmiddels wel verbruikt' dus ik mag deze week gewoon komen werken maar moet om 13.00 uur verplicht naar huis. En heel stiekem bevalt dat goed want hoewel ik ma haar overlijden heb geaccepteerd en ik er vrede mee heb was het toch wel een heftige week.

Heb ik nog goede voornemens dit jaar? Ja mijn blog wat meer up to date houden, niet dagelijks maar wel vaker dan 1 keer in de vier maanden. Tot snel!!

Vanmorgen om 08.55 uur is mijn lieve moeder overleden. Het laatste wat zij heeft gehoord waren de kerstliederen van het kerstkoor die beneden aan het zingen waren.

Ik heb je, door je ziekte, heel wat jaren moeten missen als de geweldige moeder die je altijd voor me bent geweest. Maar nu je er echt niet meer bent laat je een groot leeg gat achter. Ik zal je nooit vergeten en altijd van je blijven houden...

Een vechter die, zo bleek, dol was op al het eten wat hij eigenlijk niet mocht hebben, zo bewees hij toen hij net 6 weken oud was en met zijn kont op de deksel van een bakje met Chinees eten ging zitten. Hij vond namelijk alles lekker, zolang het maar geen katten eten was, iets wat hij, tot zijn grote ergenis, het grootste deel van zijn leven kreeg. Daarom was het voor hem ook zo'n sport om van alles wat hij ons uit de koelkast zag halen of uit een zakje/trommel/bakje etc... een stukje te proeven.

Tommie, zoals wij hem noemden groeide op tot een stoere kater die met zes maanden oud trots met een duif naar binnen kwam gewandeld die hij voor zijn baasjes had gevangen. Tommie die bij het horen van een snij plank direct in de keuken stond maar daarentegen heel hard weg rende bij het horen van een plastic zakje. Ook het moment dat hij in de vensterbank zat en katten hoorde vechten wat schijnbaar zo eng was dat hij snel op bed ging zitten is iets om niet meer te vergeten.

Tommie en Mart, een stel apart, vanaf het moment dat we in Zwijndrecht gingen wonen zat Tommie standaard te wachten tot Mart thuis kwam, meestal voor de deur als een hond maar ook vaak op de bank. Als hij de auto hoorde dan sprong hij op en ging nog net niet kwispelen als hij Mart binnen zag komen. Zodra Mart maar even op de bank ging zitten stond Tommie naast hem, soms hoorde ik vanaf de bank een zucht 'Tommie nu even niet' maar twee tellen later kroop die rooie weer tegen hem aan, het was echte liefde tussen die twee.

Het verhaal van de poederkwast mag ook niet ontbreken, speciaal voor hem gekocht bij de Hema om mijn eigen kwast te sparen. Want voor hem ging er niets boven zijn neus in een poederkwast steken om vervolgens heel hard aan de haren te gaan trekken. Na het spelen met de kwast was het vaak tijd om te 'boksen' met Caya, dat begon 's morgens al en de laatste ronde was meestal voordat we naar bed gingen.

Tommie, een kater met een eigen wil en karaktertje, een kat die heel veel heeft gegeven en waar wij vandaag afscheid van hebben moeten nemen, Tommie wilde niet meer vechten, Tommie was ziek. Dierenliefde is ook een kwestie van loslaten. We zijn erg verdrietig maar weten ook dat hij het goed heeft gehad...we zullen hem missen maar nooit vergeten!

Mart moest vanavond naar Dordrecht en zat fris gedoucht aan tafel, hij ging staan en het viel me op dat hij een ander soort spijkerbroek aanhad als dat ik gewend was...dat had hij zelf ook al door want hij zei 'kijk jij nou eens, is deze van jou?' JA Mart deze is van mij ja...uit met dat ding. Wat zegt dat lekkere ding 'Ja ik vond hem al zo raar zitten en ook opeens met zoveel RUIMTE'

Wat zal ik eens met hem doen???????? Tips zijn meer dan welkom.....

Toch is het zo dat je na een aantal jaren eens kritisch om je heen kijkt en je woonkamer met andere ogen gaat bekijken, je komt tot de conclusie dat bepaalde dingen 'echt niet meer kunnen' of nog erger 'nooit gekund hebben'. Dus dit jaar gaat het dan echt gebeuren, de grote metamorfose van de woonkamer.

Vorige week zaterdag hebben we bij Roobol een mooie wit eiken laminaatvloer besteld, die wordt keurig gelegd dus dat scheelt een hoop werk, de zondag hebben we besteed aan een rondje Morres in Hulst voor nieuwe banken. Wij dachten dat een hoekbank in onze woonkamer geen optie was dus we zijn op zoek gegaan naar een 2-zitter en een
3-zitter, veel keus maar net niet wat we in gedachten hadden.

Dus gisteren weer op pad gegaan en wonder boven wonder geslaagd bij Hoogeboezem in Alexandrium...het is dus toch een hoekbank geworden, zeg maar gerust een 'woonbank' zo'n heerlijk zacht exemplaar waar je heerlijk op kan relaxen, wij zitten ook over het algemeen niet op een bank, wij liggen er meestal op. Dus ook bij het testen van de banken moesten deze vooral voldoen aan de goede 'lig' norm. En die hebben we
dus gevonden. Weer iets om weg te strepen van het lijstje.

Oh ja, het valt me wel op dat er nog steeds heel veel verkopers zijn die het nodig vinden om je veel te veel informatie te geven als je zo'n winkel binnen stapt, het liefste nemen ze je mee aan hun hand om te vertellen wat je mooi moet vinden en nog erger, wat je kan betalen. In 1 van de winkels was er een man die zei 'had u nog vragen?' (wij hadden nog niets gevraagd...) dus ik zei 'nee hoor en die hebben we tot nu toe ook niet gehad'. Tja..ik kon het even niet laten....

Vol goede moed vertrok ik dus richting Dordrecht om vanaf daar de trein naar Geldermalsen te pakken en daar over te stappen op de trein naar Houten, kind kon de was doen. Zou om 10.03 uur aankomen op de plaats van bestemming..althans...dat stond op de routeomschrijving.

Fris en fruitig verliet ik 's morgens ons huis en aangezien het lekker weer was besloot ik naar station Zwijndrecht te wandelen, dat wandelen was zo ontspannend dat ik uiteindelijk het bejaarden tempo moest vertienvoudigen om de bus naar Dordrecht te halen. Deze bus stond vervolgens twee keer stil voor een stoplicht en de kleur groen deed het schijnbaar niet meer. Met samengeknepen billen zag ik het later en later worden. In marathon tempo, op hakken, moest ik binnen een minuut van bus naar trein zien te komen en dat lukte net! Vol trots kon ik aan een rit van een uurtje naar Geldermalsen beginnen met mijn tong op mijn schoenen. Keurig op tijd voor mijn volgende trein kwam ik aan maar wat was het druk????

Wat bleek, er was een stroomstoring in Houten en er zou maar 1 trein per uur rijden.
Tot mijn grote blijdschap kwam die trein net aan en die zou er, volgens de routeomschrijving tien minuten over doen. Die tien minuten duurde wel erg lang dus ik ging maar eens informeren bij wat mede reizigers, wat bleek? Dit was de intercity want de stoptrein reed niet in verband met die stroomstoring. &&^^$$%%^^^$^$%$$$$@@@## deze trein zou in 1 keer doorrijden naar Utrecht Centraal. Ok....

Daar aangekomen was het inmiddels al bijna 10 uur en om 10 uur had ik al bij mijn opelding moeten zijn. Ik ben van nature geen opgever dus ben ik gaan informeren welke trein er heel misschien/toevallig op Houten zou stoppen. De Sprinter naar Beda en die ging om 10.11 uur, godzijdank!

Uiteindelijk kwam ik om 10.22 uur aan op Houten en terwijl ik NET het station uitliep werd er omgeroepen 'dames en heren, de stroomstroring is opgeheven, het treinverkeer zal hervat worden'. Laten we het er op houden dat de harde wind voor de psychopatische Jack Nicholson glimlach zorgde en niet mijn gemoedstoestand...........

Na een barre tocht van 20 minuten dwars door de polder van Houten kwam ik dan eindelijk aan. Op 4 mei ga ik examen doen, in Utrecht, vlak naast het station, geloof me, ik vertrek een dag van tevoren! Oh ja, terug ging alles gewoon volgens planning.

Eenmaal in Rhenen begon de wandeling goed want de belofte van een bos werd meteen waargemaakt. Ongeveer twintig minuten later gaf mijn blaas het signaal 'ik ben vol'. Aangezien het een wandeling van 8km was en we geen zin hadden om weer terug te lopen naar het beginpunt (een restaurant) besloot ik om een boom op te zoeken.

Nu moet je weten dat ik niet zo'n getalenteerde 'buitenplasser' ben dus besloot ik deze keer heel erg goed op te letten dat mijn blauwe spijkerbroek na afloop niet zwart zou lijken en dat ging wonder boven wonder nog goed ook. Net toen ik heel blij wilde worden met de goede afloop zag ik tot mijn schrik dat de routeomschrijving uit mijn kontzak was gevallen en recht onder me was beland....

De wandeling zelf ging ongeveer 3 km door bos en de rest langs weilanden en poldergebied maar goed, het was heerlijk weer en dat maakte veel goed

Opeens kwamen we bij de 'bielzentrap' en als je al ruim 2 1/2 uur op vlakke paden hebt gelopen en opeens moet je 80 treden steil omhoog dan voel je dat goed!

Na een tocht van drie uur kwamen we aan bij een terras, god wat smaken zo'n wit biertje en een Hertog Jannetje dan goed zeg! Het was de bedoeling dat we in de buurt een hapje zouden gaan eten maar omdat het pas vier uur was en we best wel gaar waren zijn we lekker richting huis gegaan. Daar bij de supermarkt ingrediënten voor een pan nasi gehaald en dat smaakte ook prima.

Het was een lekker dagje! Oh ja....voordat ik het vergeet...we hebben een nieuw uitzicht...de metershoge boom die zes jaar overlast heeft gegeven is eindelijk weg!

Ben vanaf 3 januari 2011 een nieuwe weg ingeslagen. De secretaresse werkzaamheden heb ik achter me gelaten, ik ben nu budgetconsulent bij SHV, Schuldhulpverlening. Dus een compleet nieuwe wereld waar logischerwijs ook een opleiding bij hoort. Dus drie dagen werken, een dag per week naar school en op mijn vrije momenten 9 tot 12 uur zelfstudie om de wekelijkse toetsen in mijn hoofd te krijgen.

Ben inmiddels, vanaf 5 maart, 34 jaar en zelfs op deze leeftijd durf ik al te zeggen dat het best pittig is om na zoveel jaar weer in de boeken te duiken. Maar het vak boeit me enorm, de klantcontacten, het adviseren, geen dag is hetzelfde en rustige momenten zijn er vrijwel nooit dus de dagen vliegen voorbij!

Wat wel erg wennen was dat was de omslag van totale controle naar 100 ballen hoog houden omdat vrijwel alles nieuw is. Geen houvast meer en proberen om alles in een korte tijd eigen te maken. De opleiding zelf zit er nu bijna op, 4 mei a.s. ga ik op voor het landelijke examen.

Tot die tijd is er gelukkig weer wat meer ruimte voor ontspanning, afgelopen weekend was het eerste weekend dat er geen lesstof op me lag te wachten, ik had wel tien plannen maar de moeheid die er plotseling inhakte heeft ervoor gezorgd dat ik het weekend, vooral gisteren, luierend en slapend heb doorgebracht. Ach ik geef het uurtje winter naar zomertijd maar de schuld. Dit was namelijk vanmorgen voor mijn eerste klant een goed excuus om een vol uur te laat aan te komen...

Nu ik dit laatste opschrijf moet ik opeens denken aan een voorval van jaren geleden, de nadruk ligt vooral op dat jaren geleden...toen hadden wij namelijk, de dag nadat de klok een uurtje vooruit was gegaan, afgesproken met An en Jef, wij kwamen keurig op tijd aan...dachten wij...maar we waren een uur te laat.

In deze tentoonstelling staat het lichaam tijdens de verschilende levensfasen centraal, van verwekking tot aan de de dood. Je kan zien welke invloed de omgeving en je stijl van leven hebben op het verouderingsproces en hoe we daar zelf invloed op kunnen uitoefenen. Je wordt min of meer meegenomen door het menselijk lichaam en je ziet wat de gevolgen zijn van bijvoorbeeld artrose, een hartinfarct, hersenbloeding of kanker.

De lichamen, waar zo verselijk veel kritiek over is, en organen zijn geplastineerd.

Bij plastinatie wordt het weefselvocht met behulp van een speciaal vacuümproces vervangen door reactiekunststoffen zoals bijvoorbeeld siliconenrubber. Deze techniek maakt het mogelijk om de binnenkant van het menselijk lichaam op een unieke manier te bekijken: als compleet lichaam, in 3 mm dunne lichaamsschijven of enkel bestaand uit bloedvaten. Een manier die onmogelijk door een boek, afbeelding of kunstmatig anatomisch model kan worden geëvenaard.

BODY WORLDS is de enige anatomietentoonstelling ter wereld die is gebaseerd op een
donorprogramma. Wereldwijd zijn er ruim elfduizend donoren die hun lichaam na overlijden ter beschikking stellen voor plastinatie en tentoonstelling. Circa dertig donoren wonen in Nederland.

De lichamen zien er ook helemaal niet vies uit, het geeft een beetje een idee van knap in elkaar gezette rubberen poppen. Je hebt niet het idee dat je naar een echt lichaam staat te kijken terwijl dit wel zo is.

Dus mocht je echt iets bijzonders willen zien, laat je niet leiden door de negatieve berichten het is echt een prachtige tentoonstelling!

Gisteren in de loop van de ochtend merkte ik al dat er steeds minder geluid uit mijn mond kwam, dat werd 's middags een tikkeltje erger en vanmorgen zat de boel dus echt op slot.

Eerlijkheidshalve heb ik me vanmorgen heel even schuldig gemaakt aan wat verbaal geweld. Willem is namelijk jarig, gefeliciteerd en eigeniljk is het traditie om voor hem te zingen. Deze keer was praten al een hele klus dus daar heb ik het maar bij gelaten, volgend jaar beter.

Ga nu maar weer eens een kop thee en een strepsil innemen, hoop dat mijn stem snel terugkomt bij zijn baasje. Zou er eigenlijk net als Patricia Paay 10.000 euro voor moeten uitloven maarja, dat zou alleen maar opgaan als ik de stem van een keffertje zou hebben.

Op deze dag zal ik namelijk gaan starten als budgetconsulente op de afdeling schuldhulpverlening. Een totaal nieuwe wereld, heel spannend, heel leerzaam en vooral heel erg leuk. Ik ben op mijn 19e begonnen met werken en tot de dag van vandaag heb ik een ondersteunende functie gehad, ik ben ooit begonnen als administratief medewerkster en nu ben ik management-assistente .

Na een aantal gesprekken, een test en heel wat wikken en wegen is het moment gekomen dat ik een totaal nieuwe weg in ga slaan, een onbekende weg waar ik hobbels tegen zal gaan komen maar het is ook een weg die ik heel bewust in ben geslagen.