Het is al weer een paar dagen gelden dat ik hier iets kwijt wilde maar nu moet ik mijn blog toch even gaan gebruiken om mijn gal te spuwen. Waar gaat het over? Mensen hou je vast, over het fenomeen kinderen. De laatste paar dagen hoor ik volop kinderverhalen om me heen en dan bedoel ik dus verhalen van vrouwen die net een baby hebben. Prachtig, leuk en geweldig daar hoor je me ook niet over. Waar dan wel over? Nou over het feit dat ik al zeker vier keer de vraag heb gekregen "wanneer ga jij aan kinderen beginnen, je bent tenslotte ook al bijna 30, denk aan je biologische klok, die tikt toch wel door" Zucht...waarom is het nou zo lastig te accepteren dat niet iedere vrouw overloopt van moedergevoelens. Zal het nog sterker vertellen, ik hield niet van poppen, was gek op lego en he-man en barbies? Daar scheerde ik het hoofd van kaal dus ik bedoel maar...vervolgens krijg ik de vraag of ik een hekel heb aan kinderen en als klap op de vuurpijl de opmerking, stel je nou voor dat je vriend ze wel wil dan maak jij toch een keuze voor hem? Hoe krom kan de wereld zijn????
1. mag ik een hoogzwangere vrouw vragen waarom ze kinderen wil (andersom mag het ook)
2. wat kan ik missen aan kinderen als ik ze nooit heb gehad?
3. elke bewuste keuze is de juiste, zomaar even een kind nemen is veel schadelijker dan bewust nee zeggen
4. mag ik mijn leven indelen zoals ik dat wil?
Ben ik opstandig?? Ja! Dat word je hier wel van ja!
Nog even terugkomen op die biologische klok, ik heb een heel ander idee over die klok:
