Wat is het toch met de mensheid (lees vrouwelijke collega's) dat ik na mijn 30e verjaardag ongewenst in de doelgroep "jij moet aan kinderen gaan beginnen" ben beland. Het ging een hele tijd goed tot vanmiddag. Lees en huiver:
Ik sta bij het koffieautomaat en een vrouwelijke collega die hier ooit heeft gewerkt kwam voorbij wandelen met haar zoontje van 3, leuk mannetje hoor maar daar gaat dit verhaal niet over.
Ze komt naar me toe en vraagt "hoe gaat het?" Ik zeg dus "goed hoor, met jou ook zie ik, leuk zoontje heb je" (heel aardig toch?) Wat zegt ze "ja leuk he, hoe zit dat met jou, jij bent toch ook al 30?" Dus ik zeg "om eerlijk te zijn heb ik geen kinderwens en de kans is vrij klein dat die wens er wel komt" Weet je wat ze zegt?????? "Het is maar goed dat er heel veel vrouwen zijn die niet zo denken want dan zou het snel over zijn met de mensheid en daar komt bij dat de mens op deze aarde is gezet om zich voort te planten"
Nou vraag ik je....
Dit is in het kort wat ik haar heb gezegd:
De grootste reden dat ik geen kinderen wil is omdat ik er het geduld niet voor heb en daar komt bij dat ik het niet nódig vind om mezelf half na te maken. Om een klein mensje op de wereld te zetten naar de gelijkenis van mij en mijn partner. Ik denk dat er al veel te veel mensen op de aarde zijn.
Zo...en daar moet mams het maar lekker mee doen! Mocht ik terug komen na mijn dood wil ik terugkomen als man, die kunnen tenminste gewoon zonder enige discussie melden dat ze geen kinderen willen.
